Follow:

5 vragen die je niet wilt horen als je net bent begonnen aan je nieuwe baan

Sinds kort ben ik, na een aantal jaar niet bij een baas te hebben gewerkt, weer in dienst. Bij een werkgever, volgens contract, op een kantoor. Functie hetzelfde ongeveer als ik deed toen ik stopte.

Het is niet zo dat ik “alleen maar” thuisblijfmoeder was, in de uren dat er geen zorg voor kinderen of ouders of huis nodig waren, was ik zzp-er. Op zolder, achter mijn pc, 350 dagen per jaar een paar uur per dag, vaak wat in de ochtend en dan in de avond weer. Soms dagen van een half uur, soms de hele dag van vroeg tot heel laat. Eenzaam en zonder hulp van collega’s, maar in alle vrijheid. En ik ben niet de enige, als ik zo om me heen kijk op het schoolplein zijn er wat meer lucky bastards die dat voor elkaar hebben en de kinderen niet naar de bso hoeven te brengen.

Om verschillende redenen toch besloten weer te gaan solliciteren: de inkomsten liepen terug en de kinderen werden groter, kort samengevat.

En hoe gáát het? heb ik vaak gehoord de laatste tijd. Leuk, dank voor de interesse. Het gaat prima hoor, de eerste dag was gek, maar inmiddels lijkt het alsof ik niet anders heb gedaan dan dit. Ook van de tijdelijke “thuisblijfvader” krijg ik veel erkenning voor het zorgen en regelen (de term gezinsmanager blijkt toch wel ergens op te slaan!) dat ik de afgelopen tijd heb gedaan. Het valt hem niet altijd mee de juiste kinderen met de juiste accessoires op de juiste plek te krijgen maar verder doet hij het prima. Het vaderen. En het klussen. (Ik heb hem nog niet kunnen betrappen op het schoonmaken van badkamer en keuken).

Een aantal vragen die je mij in ieder geval niet moet stellen omdat ze behoorlijk beginnen te irriteren zijn de volgende:

Valt het tegen? Je zult wel moe zijn!

En dan met zo’n blik van: nu weet je ook eens hoe zwaar “wij werknemers” versus “jullie huisvrouwtjes” het altijd hebben.

Elke nieuwe start is vermoeiend en tegelijkertijd verfrissend. Leuk dus, om weer nieuwe mensen te leren kennen en een nieuwe omgeving, kennis te absorberen. Mijn hersens kraken een beetje, hoe zát dat ook al weer? Reistijd in de auto is eigenlijk wel relaxed, met lekker muziekje erbij of radio 1. Acht uur achtereen zitten is meer dan ik gewend was ja. Maar aan de andere kant, nu is het werk opgedeeld in blokken. Acht uur pc, dan thuis stofzuigen en koken. En dat is nog wel het zwaarste denk ik, het ontbreken van de vrijheid om zelf je tijd in te delen. Niet de was aan te kunnen zetten in de pauze van het pc werk en die boodschappen uit te moeten stellen tot spitsuur zaterdag.

Hij is 10, hij kan best zijn eigen brood smeren

Eh, ja. Dat kan en doet hij al een tijdje. Maar 10 is nog niet de leeftijd waarop het de bedoeling is dat je uren alleen thuis bent, na school. Zeker onze zoon is een wat ander kind dan anderen, hangt nogal aan zijn moeder en is de laatste jaren natuurlijk gewend dat ik er altijd ben. Als ik tegen etenstijd thuis kom merk ik wel dat zowel de jongste als de andere twee me hebben gemist. Ook de pubers zijn superblij als ik mijn gezicht weer laat zien… dan mág ik niet eens meer achter mijn pc kruipen. Ook niet om blogjes te schrijven.

Kun je méér werken?

De baas. We hebben een contract voor 60 procent, maar éigenlijk wil hij 80 procent. Ik moet assertief blijven, ook en vooral voor mijn kindjes. Toch fijn dat hij blij met me is.

Maar dat gát dan, je hebt zolang niets gedaan?

Ik heb wél wat gedaan. Eigenlijk ben ik beter geworden in mijn vorige vak met de nieuwe kennis die ik er bij heb opgedaan, zowel op vaktechnisch als sociaal emotioneel niveau. Ouder zijn heeft ook voordelen trouwens. Niet dat iemand me dat verwijt of daar een punt van maakt, maar dat merk ik zelf zeker op.

Dat is goed voor je, weer werken

Dat is eigenlijk de meest irritante. Wat ze bedoelen is “dat is goed voor een mens, iets – wat dan ook – gaan doen na het nietsnutten”. De irritatie zit hem dan ook vooral in het idee dat men denkt dat ik heb zitten nietsnutten.

Ik zie echt wel de voordelen van weer met collega’s werken, makkelijker kennis kunnen overnemen, een vast inkomen vooral. Aan de andere kant is het ook een beetje ontkennen van het feit dat er leven is buiten werken voor de baas. Ik had niet alleen werk zonder baas, maar was ook thuisblijfmoeder, wat nog steeds ten onrechte als veel mensen niet als serieuze en vermoeiende baan wordt gezien. (Overigens wel door mijn moeder, die me daar jaren om heeft geprezen, dat ik gezin boven hoge inkomsten en aanzien stelde. Nu is ze een beetje verdrietig dat ik mijn kindjes weer “alleen” laat. Waarop ik dan weer uitleg dat ze geen kleuters meer zijn maar pubers. Waarop zij beweert dat die je nog harder nodig hebben 🙂  )

En mensen dan die op de een of andere manier geen baan hebben? Huisvrouwen, of gepensioneerden, mensen in de ziektewet? Hebben die  dan niets te doen? Mis je zoveel? Los van het extra inkomen dan? Ik heb dat nooit begrepen. Je kunt toch een prima sociaal leven hebben met nuttige invulling als dat niet door een of andere werkgever wordt opgelegd? Ik zal me nooit vervelen, heb altijd iets te doen, wil altijd leren en leuke mensen kun je overal tegenkomen.

Ik was eigenlijk altijd jaloers op je

Een hele eerlijke van een moeder die inkomenstechnisch haar baan niet op kon zeggen maar wel graag ook net als ik 5 dagen per week voor de kleine schatjes had willen zorgen. Na deze bekentenis vielen er wat kwartjes over opmerkingen die ze de afgelopen jaren had gemaakt. Had ze dat maar eerder gezegd…  Inmiddels zijn onze kinderen allemaal wat ouder en is het leven anders. De kleintjes zijn wat groter, en soms is het dan beter om niet altijd op hun lip te zitten.

Share on
Previous Post Next Post

Lees ook

9 Comments

  • Reply Naomi

    Heel begrijpelijk, dat je deze dingen niet constant wil horen. Ik snap ook nooit waarom je minder mee zou tellen als je geen baan bij een werkgever hebt. En phoe, dat ze je dan gelijk wat meer uur willen hebben, ik vind ‘t dapper, dat je dan assertief durft te zijn!

    mei 17, 2019 at 8:00 am
  • Reply Anne J.

    Succes ermee, het komt vast goed. En ik zelf vind werken minder vermoeiend dan thuisblijfmoeder zijn van 3 kinderen, heel relaxed op mijn werk, daar luisteren de meeste mensen gewoon naar me. Dus vermoeiend vind ik het niet, in tegendeel. Ben dan ook nooit jaloers geweest op thuisblijfmoeders ;)… Voorwaarde is wel dat de kinderen gezond zijn/het op school lekker loopt etc. En een goede werkster is dan ook wel fijn, sowieso zijn mijn huishoudelijke vaardigheden beneden gemiddeld, die van mijn man zijn beter.

    mei 17, 2019 at 10:56 am
  • Reply Mrs. T.

    Maar vertel vooral: hoe vind je het? Heb je je draai gevonden? En hoe gaat het met de kinderen in deze nieuwe situatie?

    mei 17, 2019 at 4:32 pm
    • Reply Saralien

      Eh, nou, het is nog kort. zoals ik zei, de oudste twee redden zich als normaal maar zijn wel erg blij als ze me weer eens zien. De jongste vindt het lastiger omdat hij nogal aan me hangt. Maar ook hij is stoer en redt zich wel.
      Wat mij betreft, het gaat prima. Al werk ik om te leven en niet andersom. Mocht ik morgen de loterij winnen ben ik zo weer thuis.

      mei 18, 2019 at 1:35 pm
  • Reply Villasappho

    Dat is goed voor je? Wat een kutopmerking zeg. Alsof je niet goed bezig was toen je besloot voor je kinderen te zorgen. Maarre als je het maar naar je zin hebt;)

    mei 17, 2019 at 4:51 pm
  • Reply Nicky

    Nietsnutten? Pardon? Ik begrijp dat gekat op thuisblijfmoeders nooit zo. Ik had het best fijn gevonden om zelf voor mijn uk te zorgen. Al dat gesleep naar chreches, gastouders, voorschoolse opvang en na schoolse opvang was geen feest. Ik denk dat het vaak jaloezie is. Wel fijn dat het zo snel went.

    mei 18, 2019 at 12:38 pm
  • Reply Rietepietz

    Ik heb nooit zo’n heerlijk makkelijk leventje gehad als toen ik bijna voltijds in de drukkerij ging werken en Henk via de vut mogelijkheden zijn werktijden af ging bouwen en dus thuis de boel wat meer overnam.
    In de jaren dat ik thuis was voor en met de kinderen, waar ik mateloos van genoten heb, heb ik me 6 slagen in het rond gewerkt, had een klein stoffeerderijtje aan huis, liep achte de ouder en zieker wordende ouders en schoonouders aan en had thuis de zoete inval. Die rust van de lichamelijk zware baan in de drukkerij begreep niemand, nee tóen werd ik gerespecteerd want … ik werkte zo hard.

    mei 18, 2019 at 2:11 pm
  • Reply nicole

    Geweldige post! Ik wist trouwens helemaal niet dat je weer een betaalde baan had. Gefeliciteerd daarmee. Altijd mooi om bewijs te zien dat je als thuisblijfmoeder heus wel weer aan de bak komt ondanks dat vooroordeel dat je dan een ‘gat in je cv’ hebt.

    Ik ga je post delen op Het Moederfront als inspiratie voor alle andere thuisblijfmoeders!

    mei 21, 2019 at 8:45 am
  • Reply klaproos

    proficiat met je baan, zeker als het is wat jij wilt, en zocht,

    mei 22, 2019 at 7:38 am
  • Leave a Reply