Beveiliging en privacy versus mijn mentale gezondheid

Mijn huissleutel, daar ben ik zuinig op. Laat ik niet slingeren, geef ik alleen aan mijn huisgenoten en één veilig adres daarbuiten. Het voordeel (of nadeel) van ons huis is dat die ene sleutel dan ook overal op past en alle deuren opent. Nee, dan mijn digitale toegang.

Inloggen met een zelfverzonnen gebruikersnaam en password en op elke app, elk programma en elk apparaat weer anders. Natuurlijk ben ik niet helemaal simpel en heb ik George Orwell gelezen, dus koppel als het niet nodig is niets aan mijn Facebook of Google account. Ik maak overal nieuwe gebruikersnamen en wachtwoorden aan. Zelfs áls ik besluit om voor de eenvoudige dingetjes hetzelfde wachtwoord te gebruiken kom ik bedrogen uit, soms moet het namelijk met een speciaal teken en 15 karakters lang, en soms mag dat dan juist weer niet. En ken ik bij een bepaalde tool een wachtwoord eindelijk uit mijn hoofd, dan moet ik hem weer wijzigen.

Dus gebruik ik een handige wachtwoordentool, laat ik de browser soms iets onthouden, houd ik stiekem een lijstje met wachtwoorden bij en schrijf nog wel eens wat op een blaadje ook. Met als gevolg dat ik op de pc wel kan inloggen via Firefox maar niet via Explorer. Op de Chromebook kom ik er helemaal niet in zonder dat ik het wachtwoord van mijn Google account weet.  Zodat ik soms op de pc kan inloggen maar niet op mijn telefoon, of andersom. En stond dat wachtwoord voor die zakelijke applicatie nu op de zakenlaptop of toch voor de veiligheid enigszins verhaspeld in de tekst-file van mijn telefoon? Of allebei, maar is één van beide inmiddels achterhaald? Waaaaaaaaaaaaaaah.

Ben je je wachtwoord vergeten, dan kun je natuurlijk altijd weer een wachtwoord opvragen. Moet je wel weten met welke gebruikersnaam of email je je ooit hebt ingeschreven. Wat ook nogal frustrerend kan uitpakken aangezien ik niet één maar een stuk of 5 email-accounts heb die ook vaak gebruik.  En ben ik er door krijg ik vaak nog een beveiligingsvraag, waarop ik dan natuurlijk het antwoord wel weet (duh, mijn eerste liefde vergeet ik niet) maar niet meer weet of ik nu zijn echte naam heb gebruikt of zijn koosnaampje.

Had ik al gezegd dat ik ook geacht wordt van de kinderen te onthouden hoe ze inloggen op hun spelletjes- of schoolsites?

Ook heel irritant trouwens:

  • die “ik ben geen robot” checks. Was ik maar een robot, dan kon ik vast beter het verschil zien tussen die kromme letters en de stoplichten uit een vage vlekkerige foto weten te toveren.
  • Facial recognition als je je bril afzet, of juist op, of als het regent. Vingerafdrukherkenning na een plakje cake.
  • Je wachtwoord wel juist intoetsen met de caps-lock aan, zodat je na zoveel foutieve pogingen op een brief moet wachten die over zes weken komt en daarmee langs het kantoor van de bank moet om weer bij je geld te kunnen…

Als ik boven mijn man hoor brullen weet ik ook hoe laat het is. Hij probeert via internetbankieren iets over te schrijven, maar de security code om door te gaan is naar zijn telefoon gestuurd. De telefoon die dan, na een speurtocht door het huis, altijd op een andere etage blijkt te liggen.

Frustraties.

Mijn huisgenoten weten hoe je bij mama uit de buurt moet blijven als ze mij weer eens per ongeluk ergens op een van mijn apparaten hebben uitgelogd. Ik de puk code van mijn telefoon moet gaan zoeken na een paar keer de pin verkeerd te hebben ingetoetst. Als ik na een tijdje weer aan het werk probeer te gaan maar geen idéé heb hoe mijn zakelijke laptop te ontgrendelen en natuurlijk niet even naar kantoor kan om collega’s te vragen het ding te hacken. 

Veiligheid en privacy, het is zeker belangrijk allemaal. Maar mijn mentale gezondheid ook. Kan iemand het misschien wat makkelijker maken? Zodat de boefjes buiten blijven maar ik zelf wel naar binnen kan zonder oververhit te raken?

Ben wel benieuwd, zijn deze frustraties herkenbaar?  

9 reacties
  1. Naomi zegt

    Zeker herkenbaar! Vooral ook dat je dan je wachtwoord wilt opvragen, maar eigenlijk geen idee hebt welk mailadres of welke gebruikersnaam je had bedacht. Ik maak dan vaak weer een nieuw account aan. Maar ja, op een gegeven moment ben je wel door al je mailadressen heen om een account aan te maken;).

    1. Saralien zegt

      Ja, haha. En dan heb je nét nieuwe accountgegevens in zitten typen, krijg je de melding “dit emailadres bestaat al”. ARrrgh. Dan weet je wél welk emailadres je al hebt gebruikt, dus dan hoef je alleen nog maar een wachtwoord uit je geheugen op te diepen of op te vragen 🙂

  2. nicole zegt

    Oh, echt wel! Als je mij gek wilt maken moet je me ergens laten inloggen met een wachtwoord. Ik vind het inloggen bij DigiD meest al echt een bezoeking ook. Wat een vreselijk gedoe.

  3. Anne zegt

    Héél herkenbaar 🙂

  4. Mrs. T. zegt

    Jaaaaaaa, heel herkenbaar. En ik snap ook zo vaak niet hoe het allemaal werkt en wat er aan wat gekoppeld is en vooral ook waarom. En heb ik daar ooit toestemming voor gegeven? Zeker niet bewust, maar het is wel gebeurd! Grrrrrr!

  5. Nicky zegt

    Zeer herkenbaar! Zo is een van onze wachtwoorde n nu ‘Klotezooi’. Ik weet niet waarom, maar díe pakte hij ineens wél. Stom gedoe.

    1. Saralien zegt

      Haha, heerlijk. Ik heb ook al eens “Frustratie!” aangemaakt. Die onthoud ik prima!

  6. Saralien zegt

    Test

  7. Ilse zegt

    Ik gebruik een vaste systematiek. Een zin van drie woorden, bijvoorbeeld ik hou van.
    Daarachter plak ik het bedrijf / instelling. Bijvoorbeeld ikhouvanNS, ikhouvanBol, etc. Je hoeft alleen het zinnetje te onthouden. Overigens is ik hou van alleen een voorbeeld want te bekend.

Geef een antwoord

Je emailadres wordt niet getoond op de site

Dank je wel!