De onzichtbare slachtoffers van Corona

5 verhalen

De afgelopen weken (en vast ook nog wel een hele tijd na vandaag) was Nederland in een lock-down, weliswaar in een “intelligente” lock-down, maar het kwam er toch op neer dat we alleen nog naar buiten gingen als het noodzakelijk was. Boodschappen doen, een rondje fietsen, snel even de hond uitlaten. Het straatbeeld is veranderd. Geen kletspraatjes meer met de buurvrouw als je haar tegenkomt op straat. Of met minimaal anderhalve meter afstand ertussen. Voor veel mensen vervelend, voor anderen een kleine ramp. Wie zijn de onzichtbare slachtoffers van corona? Vijf verhalen van mensen die op hun eigen manier slachtoffer zijn geworden van Corona.

Zwaaien vanaf het balkon

Ali (82) woont in een verpleegtehuis, samen met haar man Anton (83). De kinderen en kleinkinderen mogen niet meer op bezoek komen. De fysiotherapeut mag ook niet meer langskomen voor Anton. Als haar dochter boodschappen doet, moet ze die achterlaten in de hal. Een zorgmedewerker brengt ze dan naar het appartement. ‘De kinderen en kleinkinderen bellen wel, maar dat videobellen is echt te ingewikkeld voor ons. Mijn kleinzoon probeerde het een tijdje geleden wel uit te leggen, maar we kregen onze Ipad niet aan de praat.’

Afgelopen weekend kwam zoon Jan langs om naar zijn ouders te zwaaien. ‘We stonden op het balkon, het was heerlijk weer. Het is fijn om hem even te kunnen zien’, vertelt Anton. ‘Maar ik kan niet wachten tot ik hem weer kan omhelzen.’ Anton vindt het wel fijn dat hij in ieder geval nog in het tehuis kan rondlopen. ‘Twee weken geleden was er iemand ziek geworden, positie getest op corona. Toen moesten we een paar dagen lang in het appartement blijven. Het voelde alsof we gevangen zaten!’

Verzorgings- en verpleegtehuizen waren in ieder geval tot dit weekend gesloten voor bezoek. Alleen zorgmedewerkers mogen nog naar binnen. Desondanks nam het aantal bevestigde besmettingen in de verpleegtehuizen nog steeds toe. Vanaf vandaag is er een proef in een aantal verzorgingshuizen om mondjesmaat wat bezoek toe te laten.

Ik kom helemaal niet meer buiten

Jeanette (60) wil niet besmet raken met het coronavirus. ‘Ik loop al slecht door mijn MS. Een dag in de week werkte ik op een kinderdagverblijf, maar dat ligt nu ook stil. Ik ga zelfs niet naar buiten om boodschappen te doen. Dat doet mijn man.’

Met oefeningen probeert Jeanette wel in beweging te blijven. ‘In de eerste weken deed ik weinig, maar daardoor loop ik nu nog slechter. Mijn dochter heeft oefeningen voor me opgezocht, die doe ik nu elke dag. Maar het lopen gaat nog steeds moeilijk. Ik heb een stok nodig om me in huis te verplaatsen, of ik loop aan de arm van mijn man. Dat kon ik een paar weken geleden nog zelf.’

Ook haar twee kleinkinderen ziet Jeanette nu niet. ‘Mijn kinderen vinden het risico te groot. Mijn dochter stuurt me elke dag wel een filmpje of een foto. Maar ik wil die kleine donderstenen het liefst lekker knuffelen.’

Mensen die in de risicogroep vallen, hebben een grotere kans om te overlijden aan het coronavirus als ze besmet raken. Om besmetting te voorkomen, wordt sociaal contact zoveel mogelijk beperkt.

Mijn oma kon geen afscheid nemen van haar man

De opa van Justin (24) overleed aan het coronavirus. Zijn opa en oma woonden samen in een verpleegtehuis. ‘Mijn opa zorgde voor mijn oma, die heeft dementie. Toen mijn opa ziek werd, leek het in het begin nog goed te gaan. Maar na drie dagen werd hij toch opgenomen in het ziekenhuis. Daar is hij binnen 24 uur overleden. Er mocht één iemand van de familie bij zijn, helemaal ingepakt in beschermende kleding. Mijn oma heeft helemaal geen afscheid kunnen nemen.’

Zijn oma bleek ook besmet te zijn met het coronavirus. ‘Daardoor kon ze niet bij de uitvaart aanwezig zijn. De auto met de kist is langs het verpleegtehuis gereden. Ze kon de dienst volgen via haar televisie. Er was helemaal geen familie bij haar. Gelukkig wel de lieve dames van de verpleging. Zonder hen zou mijn oma helemaal alleen zijn geweest. Ze begrijpt nog steeds niet goed wat er met haar man is gebeurd.’

Vanwege het coronavirus mogen alleen naaste familieleden aanwezig zijn bij de uitvaart. Er mogen maximaal 30 mensen aanwezig zijn. Soms is een live videoverbinding mogelijk.

Mijn operatie is maanden uitgesteld

Harry (55) heeft hartproblemen. Sinds januari heeft hij bij traplopen last van een drukkend gevoel op zijn borst. De cardioloog stelde vast dat slagaders rondom het hart vernauwd zijn, waardoor zijn hart onvoldoende zuurstof krijgt. Hiervoor moet Harry een openhartoperatie ondergaan. ‘Maar doordat het nu zo druk is op de intensive care, werd de operatie uitgesteld. Ik heb twee weken in het ziekenhuis gewacht. Toen bleek dat er voorlopig helemaal geen plek is om me te opereren. Dus stuurden ze me naar huis.’

Harry is met medicijnen en strikte voorwaarden naar huis gestuurd. Het kan nog maanden duren voordat hij kan worden geopereerd. Dat levert voor Harry veel stress op. ‘Ik schrik van elk ongemakkelijk gevoel in mijn borst. Maar ik mag pas bellen als het voelt alsof er een olifant op mijn borst staat.’

Door het beperkte aantal intensive care bedden wordt ‘niet-acute’ zorg uitgesteld. Als Harry zou worden geopereerd, neemt hij een of enkele dagen een plek in beslag op de intensive care. Dit zijn bedden die nu hard nodig zijn voor de mensen die besmet zijn met het coronavirus.

 Als de slagader van Harry ineens afgesloten zou raken, wordt hij alsnog geopereerd.

Ik ben een mogelijk doorgeefluik voor het coronavirus

Henriëtte (43) werkt als verpleegkundige in de thuiszorg. Daarbij komt ze bij veel kwetsbare ouderen op bezoek om hen te helpen met bijvoorbeeld wassen of aankleden. ‘In de eerste weken gingen alle beschermingsmiddelen naar het ziekenhuis. Wij hadden maar weinig middelen. En als je verkouden was, werd van je verwacht dat je gewoon kwam werken.’

Henriëtte is zelf nog niet ziek geweest. ‘Maar ik ben wel een mogelijk doorgeefluik. Niet iedereen met het coronavirus krijgt klachten. Als ik het virus bij me draag zonder dit te weten, kan ik tientallen kwetsbare mensen besmetten. Gelukkig hebben we nu wel de beschikking over voldoende beschermingsmateriaal. Maar deze situatie kan nog maanden duren. Als het beschermingsmateriaal straks weer op is, weet ik niet wat ik zou moeten. Die mensen hebben mijn hulp hard nodig, maar ik wil het ook niet op mijn geweten hebben dat ik iemand besmet heb met het coronavirus.’

 De eerste weken was er een enorm tekort aan persoonlijke beschermingsmiddelen. Overal en nergens werden mondkapjes, spatbrillen en beschermende jassen vandaan gehaald. Nog steeds is het een gekkenhuis bij het inkopen van deze materialen. De overheid heeft besloten dat dit nu allemaal centraal wordt ingekocht en verdeeld.

 De maatregelen worden vanaf vandaag weer wat versoepeld, met als eerste stap natuurlijk de basisscholen waar kinderen weer voor een deel van de week terug naar de klas mogen. 

Hoe beleef jij deze periode? Heb je zelf Corona gehad, iemand in je omgeving, of ben je zelf zo’n “onzichtbaar” slachtoffer?  

(Door: Marije Bosboom)

6 reacties
  1. Rietepietz zegt

    Helemaal niéts om blij van te worden, en zo zijn er nog héél voorbeelden te geven, ik hoef niet ver om me heen te kijken als manterzorger van een zwaar demente partner waarvoor de toch al minimale zorg van 1,5 uur per week. per direct werd ingetrokken,. omdat ze de mensen niet kunnen missen..

    1. Saralien zegt

      Kan me voorstellen dat dat zwaar is. Krijgen jullie wel bezoek nog van je naasten?

  2. Anne zegt

    Wat een beklemmend, triestig stukje. Mijn hart doet er pijn van. Zoveel miserie die we niet zien.

  3. Ilona zegt

    Ik/wij hebben gelukkig nog geen Corona gehad maar omdat wij sinds 4 maanden in ‘s Hertogenbosch wonen is de impact groot. “s Nachts vaak een ambulance en hier in de omgeving veel besmettingen. Door een heupluxatie na een ongeluk bij Ikea had ik mijn moeder 12 weken niet gezien (83) normaal doe ik boodschappen en administratie voor haar. Dat laatste kan nu op afstand en de boodschappen doet mijn man en zet ze voor de deur. Zaterdag toch even langsgeweest buiten gezeten om ruim 2 meter afstand. Maar een echte knuffel zit er voorlopig niet in. Mijn moeder en veel andere ouderen vragen zich af of ze ooit nog een “normale” tijd gaan meemaken. En dan mensen die klagen dat ze niet kunnen winkelen of op een terrasje kunnen….Was het maar voorbij.

  4. nicole zegt

    In mijn directe omgeving heeft niemand corona gehad. Maar ik leef erg mee met de mensen die er eenzaam door zijn geworden, of die te lang op een operatie hebben moeten wachten bijvoorbeeld.

  5. Nicky zegt

    Wat een verdriet. Ik tel mijn zegeningen. Wij, en de mensen om ons heen zijn allemaal nog gezond. En gelukkig heeft mijn moeder een enorme tuin. Als ik op bezoek ga, ga ik via de poort de tuin in. Met mijn thermoskannetje koffie van thuis. Zo gek om mijn moeder niet te knuffelen als de de achterdeur uit komt en meters van me af in haar tuin komt zitten.

Geef een antwoord

Je emailadres wordt niet getoond op de site

Dank je wel!