Follow:

Dát kan dus niet. Doorgeschoten, het vervolg.

Dat het niet eenvoudig is zomaar wat simpele gegevens van je eigen kind bij de gemeente op te vragen was me al duidelijk. Zie de vorige blog. Maar dat de gemeente écht een onneembare vesting is had ik niet voorzien. Hoe Het Verder Ging.

Op mijn vrije dag toog ik al vroeg op pad naar het gemeentehuis, waar de Uiterst Gevoelige informatie zouden worden overgedragen. Hoewel er geen parkeergelegenheid was, was er verder op het gloedjenieuwe gemeentegebouw niet bezuinigd. Mooi hoor, dat wel. De architect heeft zich uitgeleefd met vormen, kleuren en materialen. Ruim, modern, en licht, maar toch met een vriendelijke en warme touch. Het interieur dan.

Zoals vorige week aan de telefoon afgesproken begaf ik mij, bepakt en bezakt met allerlei mogelijke toestemmingsbriefjes, legitimaties en een bewijs van goed burgergedrag en drugsvrije moederurine naar de plaats van bestemming. Gelukkig was mij door de telefoon al het juiste verdiepingnummer doorgegeven, want het gebouw was nogal, eh groot, en bordjes met wát wáár zat kon ik niet vinden. Eenmaal op de juiste etage moest ik ze dan gewoon even bellen, zeiden ze nog, dan kwam er iemand naar me toe.

Echter. Het telefoonnummer dat ik had was natuurlijk geen doorkiesnummer – dom, dat had ik kunnen weten – maar het algemene nummer van de afdeling. Een antwoordapparaat vertelde dat ik het ná 1 september wel weer eens kon proberen. Nu was deze afdeling dicht, gesloten, op vakantie. Einde bericht.

Potver!

De dame achter de dichtsbijzijnde receptie was begripvol en hartelijk. Nee, ze zag me niet als bezoeker aangemeld in het systeem, maar dat kwam waarschijnlijk omdat er achter haar balie  éigenlijk voor afdeling X werd gewerkt in plaats van voor de afdeling waar ik voor kwam. Ze wist niets van een vakantie, de mensen werkten gewoon vandaag. Maar misschien kon ik beter gaan gaan vragen bij de balie op etage 5.

Etage 5 een keer rondgewandeld, van het kastje naar de muur. Ze wisten natuurlijk van niets. U wilt een reizigersvaccinatie, mevrouw? Eh, nee. Dank u. Tenzij het helpt tegen de uitslag die je kunt krijgen van ambtenarenij. En ik werd vrolijk doorgestuurd naar beneden, de centrale balie. Die wisten vast meer.

In de grote hal beneden zag ik de bui al een beetje hangen. Alsof je aan de grens met een vijandelijke natie staat. Nog voor ik de minst stuurs kijkende baliemedewerker mét computer kon aanspreken schoof er een soort vrouwelijke cipier voor me langs: “Kan ik u helpen?” Ik hoop het, glimlachte ik mijn meest onschuldige en vriendelijke “wij vrouwen onder elkaar” glimlach. En ik probeerde het met het hele verhaal, waarom, waarvoor, dat het vooral belangrijk voor mij was maar verder niet zo spannend voor de rest van de wereld. Of ze misschien wist hoe ik de betreffende medewerker kon traceren?

Als er al een uitdrukking op het gezicht tegenover stond was dat er een van onverzettelijkheid en desinteresse. Of ik een naam had van die medewerker. Eh, nou nee, het was een collega van de mevrouw die ik afgelopen week aan de telefoon had, en daar had ik de naam ook al niet van verstaan. Maar ze kon toch wel even bellen met de betreffende afdeling? Met iemand van die afdeling?

Nee. Dat. Kon. Niet. Natuurlijk niet.

Zo flexibel als een robot, maar met minder empathie. Haar collega kwam er ook nog even bij. Nee,  dát kan natuurlijk niet, mevrouw, zomaar even bellen met iemand van die afdeling om me verder te helpen. Ze weten nátuurlijk niet welke afdelingen er allemaal zitten, in dat gebouw, of wie er werken. “Als u geen naam heeft weten wij niets.” En voor behulpzaam zijn of meedenken waren ze overduidelijk ook al niet aangenomen.

(Later, veel later, kan ik wat relativeren. Ik snap een beetje dat een medewerker schaal anderhalf in zijn of haar eerste baantje met zonder vast contract niet vrolijk kijkt én vooral gewoon doet wat is opgedragen. Niks meer of minder. Misschien moet ik vooral gaan klagen over het beleid van de gemeente. Het is een understatement om te zeggen dat dat niet zo efficiënt is en er goed gekeken wordt naar de belangen van de burger. En niet alleen in dit geval.)

Maar op dat moment werd het deze mama even allemaal net wat teveel. Ik twijfelde nog even of ik heel assertief en welbespraakt moest gaan doen om ze op andere gedachten te brengen, maar hé,  ik ben niet voor niets in de IT terecht gekomen in plaats van in de advocatuur, dus ik besloot over te gaan tot plan B. Terug naar de verdieping waar ik gezegd was te moeten zijn, en waar bovendien de receptionistes nog wel menselijk leken.

“Gelukkig zijn er nog mensen zoals wij”, verkondigden deze dames tegen elkaar, nadat ze mijn traantjes hadden gedroogd, me valium hadden gegeven en vrolijk hadden gemopperd op Het Beleid en ze belde even met een van de dames die ze wel kende op die andere afdeling. Mijn dankbaarheid kende geen grenzen.

En toen begon het te rollen. Ik heb tien minuten in de zachte kleurige stoelen gezeten, een poging gedaan om mijn ademhaling weer onder controle te krijgen en ondertussen nog eens goed gekeken naar wat er zoal door te gangen liep. Hele normale werknemers, met pasjes en toegangsbatches, een aantal bezoekers en, op de een of andere manier, héél veel bewaking. En uiteindelijk kwam er een aardige dame op me af die wist waar het over ging. Nadat ik op de kruisjes had gekrabbeld en mijn toestemmingsformulieren had overhandigd, kreeg ik eindelijk waar ik voor kwam. En toen ben ik heel hard naar buiten gerend, met mijn buit diep in mijn tas gestopt. Die pakten ze mij niet meer af.

Eenmaal buiten op een bankje middenin de drukke stad bekeek ik de buit. Een witte envelop met dreigende letters: Medisch Geheim. Binnenin een mapje met een stuk of 6 velletjes papier, bedrukt met grafieken. Groeigrafieken, de standaard grafieken die iedereen kan downloaden van het internet, met lijnen voor gemiddelden, ondergewicht, bovengewicht, lengte. Op slechts twee van de a4-tjes waren gegevens ingevuld. Om precies te zijn, twéé keer twee keer twee gegevens. Op 2 september 2011 woog mijn kind 25 kilo en was het 140 cm lang. Op 9 oktober 2015 was het 32 kilo en 150 cm(*). Eén fokking streepje was er gezet in die grafiek, tussen de twee getallen van lang geleden.

Het hele avontuur was meer dan Mr. Bean – waardig.  Als ik vooraf had geweten hoeveel moeite dit me zou kosten en hoeveel het opleverde, had ik zelf een educated guess gedaan.

(*) vanwege de privacy van mijn kind heb ik het aantal kilo’s en centimeters enigzins gewijzigd 🙂

Share on
Previous Post

Lees ook

16 Comments

  • Reply Sandra

    En dan te bedenken dat al deze mensen betaald worden van ook jouw belastingcenten….

    augustus 14, 2019 at 5:18 am
  • Reply Mimsemams

    Als it-er kun je volgende keer beter de website van de gemeente bezoeken. Kom je veel sneller doorheen qua beveiliging.
    Ons sociaal team bleek dit soort gegevens inclusief alle hulpaanvragen ongeveer openbaar op internet te zetten…
    Stuur je verhaal vooral ff door naar de wethouder jeugd:-).

    Succes met het traject waar je de gegevens voor nodig hebt.

    augustus 14, 2019 at 6:09 am
    • Reply Saralien

      Mhm ja, gegevens mochten alleen op papier aan de juiste persoon worden doorgegeven! Het zou zo veel handiger kunnen. Maar ja, Privacy en Veiligheid zijn twee zeer belangrijke punten.

      augustus 14, 2019 at 2:04 pm
  • Reply Naomi

    Ongelooflijk, echt! Valt me nog mee dat je de envelop zomaar mee mocht nemen zonder politiebewaking;). Echt, we slaan zó vreselijke door met z’n allen…

    augustus 14, 2019 at 7:06 am
    • Reply Saralien

      Zeker!

      augustus 14, 2019 at 2:05 pm
  • Reply Villasappho

    Ik ben voor een tijdje zo’n beveiliger geweest en helaas weet ik 2 dingen. Ik weet precies hoe je je voelt en ik weet weer precies waarom ik er niet meer werk.

    augustus 14, 2019 at 4:02 pm
  • Reply Rietepietz

    Oeps…. ik was al bang dat ik nu een verschrikkelijk geheim bij me droeg….pppfffttt, je hebt gelukkig de gegevens veranderd;-)

    augustus 14, 2019 at 7:14 pm
  • Reply Mrs. T.

    Echt, niet alle ambtenaren zijn stom hoor.

    augustus 14, 2019 at 8:22 pm
    • Reply saralien

      Je hebt natuurlijk gelijk, zelfs ik ben er ooit een geweest 🙂

      augustus 15, 2019 at 6:23 am
  • Reply Anke

    Whoe, gelukkig maar zeg, dat je de gegevens hebt veranderd! Ik schrok al, de praaaaivesie van het arme kind!
    Zal ik je eens een Groot Geheim vertellen? Mijn spriet is 1.40 en weegt 27 kg. Moet ik nou ook naar dat gebouw? />sarcasm_off

    augustus 14, 2019 at 9:27 pm
    • Reply saralien

      Nee hoor, want jij hebt die gegevens tenminste zelf nog goed onthouden! 🙂 (En ik begin me ook steeds meer af te vragen of ik met onze drie onder de grafiek vallende kids echt iets moet ondernemen, aangezien de halve familie vroeger ondergewicht was…gemiddelden zijn ook maar gemiddeld )

      augustus 15, 2019 at 6:25 am
      • Reply Anke

        Haha! Nou, dat is nú zo. Ik garandeer niet dat ik dat volgend jaar nog weet 😉
        Ik denk trouwens ook dat sommige kinderen/mensen gewoon dun zijn. Zolang ze gezond zijn, wel eten, niet steeds ziek of zo zijn….
        Mijn dochter is ook gewoon smal. Dus ze is niet eens mager. Maar wel slank.
        Ik vind het wel lekker dat ze nog zo goed op schoot past op haar tiende 🙂
        Oh enne… Gemeente? IT’er? Verstand? Je vraagt wel veel hoor 😉
        Mijn PHP programmeur echtgenoot is een keer in wanhoop naar het gemeentekantoor tóe gegaan omdat de systeembeheerder niet wist of snapte hoe hij het IP-adres van zijn computer op moest zoeken 😀

        augustus 15, 2019 at 7:54 am
  • Reply loesje

    Manmanman, wat een soap.
    Als het allemaal zo privacygevoelig was dan hadden ze het beter naar je kind kunnen sturen, maar die vonden ze er zeker veel te jong voor om zulke belangrijke gegevens te kennen.

    augustus 14, 2019 at 10:32 pm
    • Reply saralien

      Sturen?! De post is niet te vertrouwen met dit soort hele geheime info. De mail ook niet natuurlijk. Zelf ophalen. Met een kluis onder je arm.

      Overigens sturen ze mijn salaris en verzekeringsgegevens en nota’s van de tandarts mét alle behandelingen er op wel gewoon per mail. Soms met een wachtwoord er op, soms zonder. Ik denk dat de gemeente een it-er nodig heeft die verstand heeft van beveiliging! 🙂

      augustus 15, 2019 at 6:28 am
  • Reply Nicky

    Ongelooflijk. Echt. Het moet makkelijker zijn om de Nederlandse Bank te beroven dan om de gegevens van je bloedeigen kind te pakken te krijgen.

    augustus 15, 2019 at 9:45 am
  • Reply 👋🏻

    Ahhh vreselijk. Snel de app iGrow van TNO installeren en dan heb je de gegevens paraat. Succes!

    augustus 17, 2019 at 9:07 pm
  • Leave a Reply