Follow:

De voordelen van 50 plus

Na een soort intermezzo ben ik weer “terug” waar ik zo’n 15 jaar geleden was. Voor de kinderen kwamen. Niet alleen op de arbeidsvloer, maar ook sta ik weer steeds meer op de tennisbaan, speel ik competitie en toernooien. Het voelt vertrouwd. Voel ik me zoals ik 20 jaar geleden was. Maar eigenlijk ook weer niet, want ik ben niet meer dezelfde. Ik ben ouder geworden, in beide betekenissen van het woord. En dat heeft zijn voor- en nadelen. Ook op de tennisbaan!

Ik begon met tennissen toen ik een tiener was. Samen met mijn toenmalig vriendje en tennispartner sleten we ons halve leven op de verschillende tennisbanen in de omgeving, waar eigenlijk ook al onze vrienden rondliepen. Het leven draaide om tennis, om punten. Winst en verlies. We hebben veel gespeeld, veel verloren en ook best veel gewonnen, veel gedronken, heel veel lol gehad en veel geleerd.

En toen werd alles even op een laag pitje gezet. Hoe leuk ik tennis ook vond, er was even geen ruimte meer voor. Een verhuizing, drie bevallingen, heel veel nachtvoedingen, aandacht vragende peuters, een tragisch overlijden en een jarenlange blessure later ben ik nu toch weer begonnen.

Langzaam rol ik er weer in. Ondanks dat ik het team van toen erg mis heb ik nieuwe mensen leren kennen, en het spelletje en alles er om heen is gewoon eigenlijk nog steeds heel erg leuk. Net als op de werkvloer merk ik, er is misschien wel iets veranderd, maar eigenlijk ook weer helemaal niet. We gaan gewoon weer verder waar we gebleven zijn, geen enkel probleem. Ik mag dan oud zijn, vele kilo’s zwaarder en een flink gebrek aan conditie hebben, ik ben het nog niet verleerd. Ik sla nog steeds moeiteloos dezelfde service, mijn forehand is nog steeds wat onstabiel van tijd tot tijd, maar de backhand maakt veel goed. Tegenwoordig doet na een wedstrijd wel álles in mijn lijf pijn, en de volgende dag kruip ik als een honderdjarige mijn bed uit. Maar aan de andere kant speel ik makkelijker dan ooit tevoren. Er zitten zeker ook voordelen aan ouder worden.

De ervaring op de baan, met alle wedstrijden die ik heb gespeeld en de levenservaring (wat een kutwoord) betalen zich uit, denk ik. Ik ben innerlijk veel rustiger, ik relativeer meer, heb meer enzelfvertrouwen. Was ik vroeger al voor aanvang van de wedstrijd onder de indruk van een superfit ogende jonge tegenstandster in een strak nieuw tennisjurkje, nu heb ik – ondanks dat ik met mijn huidige leeftijd en conditie banger zou moeten worden dan ooit – veel meer zelfvertrouwen. Laat maar komen, denk ik dan. Ik moet eerst nog maar zien of ze het waar maakt. Met een beetje mazzel is dat jonge meisje – die zeker weten nog drie uur door kan rennen als ik allang aan het zuurstof lig – nog niet zo heel lang geleden begonnen met tennissen. Is ze wat zenuwachtig misschien, te onbesuisd, te snel overstuur als het even minder gaat. Slaat ze net wat teveel uit of in het net en kan ik de regie over de rally houden. Zolang ik zorg dat ik moeilijke ballen sla, hard langs de lijn, op de plek waar ze nét niet op tijd kan komen, of met een dusdanige valse draai er in die ze op dat moment niet had verwacht, dan komt het wel goed. En zo niet, heeft ze mijn goed geplaatste ballen terug en daar een nog mooier antwoord op, dan is het ook prima: dan heeft ze het verdiend om te winnen. (Vals spelen, ballen uitroepen of het mentale spelletje te hard spelen, zoals sommige wat oudere dames ook wel doen, daar pas ik voor. Het moet wel gezellig blijven.)

Laat maar komen, denk ik dan. Ik moet eerst nog maar zien of ze het waar maakt.

De uitslagen liegen niet. Ik heb al flink wat puntjes op die manier gepakt, twee dik gewonnen sets, binnen een uurtje. Al was het maar omdat een derde set conditioneel gezien niet in mijn voordeel zou zijn 🙂  Ik stijg langzaam maar zeker weer terug naar het niveau waarop ik ben afgehaakt. Ik denk niet dat ik het helemaal ga halen, en ook dat is prima. We zien wel waar het schip strandt. Zolang ik maar lekker speel.

Kennelijk ben ik inmiddels die tennisvrouw-van-middelbare-leeftijd waar ik vroeger als twintiger zo bang van was, en vele wedstrijden van verloor. Ook wanneer ik eigenlijk vond dat ik de betere van de twee was. Het is ook wel eens leuk om aan de andere kant te staan, merk ik nu. Te zien dat ik in die tijd heel wat geleerd heb kennelijk. (Alleen speel ik nog niet vals, zoals een aantal “50 plussers” uit mijn nachtmerries van jaren terug. Dat vond en vind ik kinderachtig en is mijn stijl niet.)

Het valt me helemaal niet tegen dus. Toch, of juist daarom misschien, voel ik me op de een of andere manier wel nog weer wat meer dan eerder gemotiveerd om af te vallen, om conditie op te gaan doen. Nu nog even kijken hoe. Want dát is dan nou net weer wat minder makkelijk als je wat ouder bent…

 

Share on
Previous Post

Lees ook