Lang leve de AVG

Of hoe je sóms gek kunt worden van de privacy wetgeving

We zijn voor een eerste consult bij de kinderarts in het ziekenhuis. Er wordt gewogen, gemeten, hier en daar wat geklopt en gekeken, heel veel gevraagd. Hoe het in de jaren hiervóór eigenlijk was, met lengte en gewicht? Eh, ja, het is altijd al een mooi slanke geweest. Ik kan ook nog wel iets over die groeicurve zeggen maar vraag me serieus af: hébben jullie dat niet ergens wat netter op papier staan dan ik in mijn hoofd? Er is jarenlang uit den treurde gemeten en gewogen door ijverige consultatiebureaus en later nog incidenteel door een (“he mama, moet ik daar écht heen?”)  schoolarts.

Als moeder vind ik het wel leuk om e.e.a. te bewaren, dus die babygroeiboekjes heb ik nog wel. Met groeigrafieken, hoe vaak er werd gepoept, wanneer ze voor het eerst een tandje verloren…  In een goeie bui wil ik, zo eens per jaar, zelfs al onze kids op de weegschaal zetten. Maar méten, met zo’n huishoudmeetlint, dat is geen doen. Daar werd de grafiek wel heel hobbelig van (“hé, Pietje is deze maand drie centimeter gekrompen?!”) en heb ik opgegeven.

Maar nu wil het ziekenhuis dus graag de gegevens van de GGD / jeugdzorg hebben. Alleen die meet- en weeggegevens trouwens, alleen van dit kind. Maar hé, dát mogen ze niet zomaar opvragen, in verband met de privacy wetgeving en zo. Dat moet ik zelf doen. En hopelijk hebben we ze dan bij de volgende afspraak.

De eerste de beste adverteerder op internet “weet” dat ik op zoek ben naar een licht blauw spijkerjack maat xxl en een vakantie naar Thailand, maar zomaar gegevens over de lengte van een kind van zes jaar geleden van de ene naar de andere medische instantie overdragen, dat gaat dus niet.

Vreemd. Maar ik doe mijn best. Twee telefoontjes later heb ik de juiste instantie aan de lijn weten te krijgen. Een mevrouw die ik haar wenkbrauwen hoor optrekken: waarom dit vreemde verzoek? Gegevens? O, alleen van het meten en wegen. Het kán denk ik wel, mevrouw. Even aan mijn collega vragen.

De dames in kwestie waren niet onvriendelijk, maar de wet hè, mevrouw…  Nu moet ik – op afspraak – volgende week naar een of ander gemeentegebouw ver weg. Met mijn legitimatie en een kopie van dat van mijn kind. Met een door mijn kind geschreven verklaring van geen bezwaar. Ergens op verdieping 25 willen ze in een achteraf kamertje op de afgesproken tijd (ik moet nog wel even van te voren bellen) wat gegevens overdragen. Persoonlijk.

Waarom makkelijk doen als het moeilijk kan? Het lijkt godbetert wel of ik de staatsgeheimen van een of ander land met moeilijk politiek klimaat moet ontfutstelen. Het gaat om een paar lullige cijfertjes: was mijn eigen kind drie jaar geleden nu 1 meter 12 of toch 1 meter 35? En hoeveel kilogram woog het daar dan precies bij? Aarrgghh.

Maar ik klaag niet, alles voor mijn kind. Al betwijfel ik of deze gegevens echt het doorslaggevende verschil gaan maken in de diagnose. Ik dank de dame aan de telefoon voor haar moeite en neem een halve dag vrij om e.e.a. te regelen. Misschien moet ik mezelf in een zwarte bodysuit hijsen, en met zuignappen aan mijn handen en voeten tegen de gevel buitenom naar de 25e verdieping klimmen. Zo voelt het een beetje.

Toch kan ik, wanneer ik mijn echtgenoot spreek, het niet laten even mijn hart te luchten: wat een gedoe, volgens mij zijn we in dit land enigszins doorgeschoten, schat. Ik heb wel heel goed opgelet dat we niet zomaar werden afgeluisterd door Siri. Voor je het weet maakt die een melding bij het ministerie van doorgeschoten privacy regelingen en onbenullig gezever.

Ben benieuwd wat er eerder is. Die gegevens op papier, of alle spam en ongewenste getargete reclame van commerciële diëtisten en gezondheidswebsites wanneer ik me weer op het internet waag.

9 reacties
  1. Naomi zegt

    Dit gaat wel heel ver ja. Natuurlijk is het goed dat ze de gegevens van je kind(eren) niet zomaar met iedereen delen, maar het lijkt mij dat een beveiligde overdracht met de kinderarts mogelijk zou moeten zijn. Oké, misschien dan na toestemming, maar dit is allemaal wel héél omslachtig.

  2. Rietepietz zegt

    Nederland op z’n (s)malst!

  3. Villasappho zegt

    Mijn hemel wat een gedoe. Maar heerlijk geschreven.

  4. Mrs. T. zegt

    Enigszins doorgeschoten? Finaal doorgeschoten. Het kost zo ontieglijk veel kruim en frustratie wat mijn werk betreft.
    En als ik dit dan lees … absurd!

  5. Ingrid zegt

    Inderdaad doorgeschoten.
    En tegelijkertijd lees ik zorgen om je kind…
    Sterkte

  6. Wiek zegt

    Potjandikkie… Ja natuurlijk ga je op pad voor die gegevens, als dat nodig is om de arts die naar jouw kind kijkt op de juiste weg verder te helpen… Maar als je het gevoel hebt dat die juiste weg al bewandeld wordt dan wordt de motivatie om op jacht te gaan naar de gegevens al rap minder…
    Ik kan me helemaal voorstellen dat je er de zuignappen, de bivakmuts, de zwarte kleding en de spannende muziek bij haalt om het nog een beetje gezellige queeste te maken. Sterkte, met het erin houden van de moed dat je de gegevens te pakken krijgt en met een eventuele diagnose en de route daar naartoe

  7. nicole zegt

    Toen wij met hulpverleners te maken hadden moest ik ook allerlei informatie opdiepen, zoals wanneer het kind voor het eerst had gelachen en hoe hij was gaan lopen. Tot mijn schande wist ik het meeste niet, en met nieuw respect keek ik naar die stome milestone kaarten die nu populair zijn. Als ik die toen had gehad, had ik nu die informatie tenminste kunnen oplepelen.

  8. pieke zegt

    wat gek. ik heb dezelfde gegevens na een belletje gewoon per post ontvangen. van mijn kind dan he, niet die van jou. had ook nog gekund 🙂

    1. Saralien zegt

      Haha, ja dat zou een goeie zijn geweest!

Geef een antwoord

Je emailadres wordt niet getoond op de site

Dank je wel!