Follow:

Echtgenote van een roze konijn

Puber ligt zeer ontspannen op het randje van de bank te knagen aan een stuk kaas. De toetsweek is bijna voorbij en hij is er wel klaar mee. “Weet je, ons gezin lijkt op dat van Gumball. Dan ben ik die drukke Gumball die alles fout doet, zij het slimme kleine zusje en kleine broer de irritante kleine goudvis-op-pootjes genaamd Darwin. Papa het roze konijn die de hele dag op de bank hangt. En jij,” wijst hij naar mij, “Gumballs mama die altijd enorm in de stress is omdat ze alles hélemaal goed wil doen.”

(Voor wie Gumball niet kent, ik citeer de Wiki: Gumball is een serie op Cartoon Network. Papa is een alledaags 1,93 meter groot roze konijn, die zijn dagen thuis doorbrengt. Mama werkt in een regenboogfabriek. Gumball, is 12, maakt zijn charmante dommigheid helemaal goed met zijn ongeneeslijke optimisme. Met zijn positieve energie brengt hij de show tot leven, ook al brengt zijn enthousiasme hem juist in lastige situaties. Anais is een 4-jaar oud geniaal konijntje.  Goudvis Darwin is een huisdier, er zijn beentjes uit zijn lijf komen groeien.)

Ik was er even stil van. Had me dit verteld toen ik 18 was, of 28, of in ieder geval vóór ik kinderen had, en ik had er hard om gelachen, om dat beeld van mij. Goed doen? Stress? Wie, ik?

Ben toch maar eens serieus gaan kijk naar die Gumball. Los van de stijl van tekenen viel het me eigenlijk wel mee, het was best wel grappig herkenbaar eigenlijk…

Nu krab ik me een beetje achter mijn oren en trek twee conclusies.

Ten eerste, de makers van Gumball hebben héél goed gekeken naar hoe het toegaat in het gemiddelde gezin. Pubers worden zelden blij van hun ouders en/of van bemoeienis met dingen waar ze geen zin in hebben. En dan val ik volgens mij vergeleken met de rest van de pubermoeders in dat opzicht nog best mee….

Ten tweede, misschien moet ík af en toe wat meer op de bank gaan slapen. Wie weet gaat het roze konijn dan wat meer in letten op cijfers en huiswerk, doorvragen en desnoods aanjagen. Of misschien ook wel niet. Het schijnt dat het konijn zelf pas achter het bestaan van een boekenlijst voor het eindexamen kwam toen hij nog nét tijd had om de samenvattingen door te lezen… En kijk nu eens. Een goede baan, een lieve vrouw, leuke kinderen en een fijne bank om heerlijk op te slapen.

** eerder gepubliceerd op Mammalien. De stap naar Saralien was een logisch vervolg…

Share on
Previous Post Next Post

Lees ook