Follow:

Een hele lieve vrouw. Of toch niet.

De kantoorruimte is groot, ruime plekken, niet te veel mensen. De mensen die er zitten zijn aardig, goed voor een grapje en een praatje op zijn tijd, maar vooral is het heerlijk rustig en werken we vaak in stilte.

De man die af en toe een paar uurtjes de werkplek tegenover me in beslag neemt is een vreemde eend in de bijt. Ook qua werkzaamheden. Hij wordt zo nu en dan gebeld met een vraag, en dan zit ik met klapperende oren te luisteren wat hij adviseert aan zijn collega’s. Hij doet echt wel zijn best nog iets van de laatste jaren voor het pensioen te maken, maar het is overduidelijk: het is een kantoorfossiel, en hij is er zelf helemaal klaar mee. De rest van de wereld is verder gegaan en hij is blijven steken. Het liefst zou hij bij zijn vrouw in de tuin gaan zitten, of met een hengel aan de waterkant en radio Tour de France op een transistor-radiootje. Hij telt de dagen af tot zijn pensioen. Zijn verbale Tourette maakt het allemaal nog duidelijker. Losse flodders vuurt hij af in de ruimte, tegen zijn computer. Denkt dat niemand hem hoort als hij op het volume van een dove bejaarde losse opmerkingen maakt over het weer, het werk. “Jajaja. Het is me wat.” Het geneurie klinkt neurotisch, maar misschien is het alleen maar een manier om de verveling te verdrijven.

Ik erger me in ieder geval steeds vaker aan hem. Aan zijn houding, de geluiden. Het smakken tijdens het koffie drinken, het eindeloze gesnuif door de neusharen.

Een beetje zielig vind ik het natuurlijk ook wel. Dus toen ik vandaag aan het begin van de dag nog genoeg positieve energie had knoopte ik een klein oppervlakkig gesprekje aan. Dat werd overduidelijk gewaardeerd. Waar hij me vorige week nog vergat met rondjes koffie, vandaag probeerde hij keer op keer opnieuw zo’n gesprekje te beginnen.

Even later, ik probeerde me te concentreren op een ingewikkelde puzzel die zich diep in de krochten van het document voor mijn neus had verstopt, hoorde ik tegenover me aan de andere kant van het schot de man in zichzelf opmerken  dat hij “het een héle leuke vrouw vindt. LIEF, vooral”.

En nu ben ik ijdel – en bang – genoeg om te denken dat die verder – vast heel onschuldig bedoelde – opmerking over mij ging. “Awkward”, zoals mijn pubertje zou zeggen. Ik ben in ieder geval niet lief genoeg om daar dan gewoon een beetje om te kunnen lachen en aardig te blijven doen. Ik heb hem in ieder geval de rest van de dag zoveel mogelijk genegeerd.

Share on
Previous Post

Lees ook

5 Comments

  • Reply Naomi

    Oh help, dat is wel heel erg aardig van die man, maar ik zou ook niet zo goed weten wat ik met zo’n opmerking zou moeten.
    En eh…ik had dus ook een collega op kantoor zitten die hoorbaar ademde. Ik ging soms serieus een rondje wandelen omdat ik dan wilde gillen. Ik móest dan even weg. Dus tipje;).

    september 12, 2019 at 7:09 am
  • Reply klaproos

    whahahahahahahaha, oh oh…… het gaat vást geen me too worden toch,
    ik zou echt medelijden met hem hebben geloof ik ..

    september 12, 2019 at 7:12 am
  • Reply Rietepietz

    Gewoon denken dat hij even aan zijn vrouw dacht;-)

    september 12, 2019 at 11:51 am
  • Reply Mrs. T.

    Akward. 😉

    september 12, 2019 at 8:13 pm
  • Reply nicole

    Arme man… Of hij vindt je gewoon lief als een collega, omdat je vriendelijk tegen hem was?

    september 18, 2019 at 12:28 pm
  • Leave a Reply