Follow:

Generatiekloofje

O My God, zoals mijn dochter zegt, of misschien moet ik zeggen, zoals ze zei, want tegen de tijd dat ik door heb wat een beetje populair is is het meestal al weer uit. O My God, ik ben 50 en ik heb enorm last van een generatiekloof.

Niet dat ik het niet leuk vind om om te gaan met dames van 30, van 20. Mensen die lekker aan het werk zijn, kleine kinderen hebben, midden in het leven staan en nog een beetje lekker fysiek bezig ook. Heerlijk. Pubers ook trouwens, ik moet erg lachen om de snelle slimme puberhumor. Mijn eigen kinderen zijn sowieso de leukste van de wereld.

Maar soms valt het op. Meestal bij mensen die ik niet zo goed ken, kom ik op de tennisbaan ineens een dertiger tegen die hele andere normen en waarden blijkt te hebben dan ik. Ik ben tolerant, vind veel goed. Dus ook dat zij hun eigen mening hebben. Maar juist dát valt me dan zo zwaar, dat die dertiger opeens heel erg streng doet over bedtijden van de kinderen, over gezond eten. Het milieu en over het nemen van één biertje bij het autorijden. Eigenlijk juist dat. Veel jongeren zijn opeens zo streng en volgens de regels. Waar is de tolerantie gebleven? Een béétje fout mag toch ook wel eens? Op zijn tijd? Zolang je weet wat je doet en waarom?

En dan hoor ik opeens een nummer waar ik helemaal blij van word. Iets uit de jaren 80, of 90. Herkenning.  Voor mijn generatie dan. Zo blij als mijn leeftijdsgenoten worden van de top2000 aller tijden en alle muziek en verhalen die daarbij horen, daar snapt geen twintiger of dertiger iets van. En God wat voel ik me dan oud. En vooral, wat mis ik dan mensen die er net zo over denken.

Hoewel ik best een paar hele leuke vrienden en familie heb, mis ik mijn vriendjes van ooit. Ze zijn geëmigreerd, verhuisd, dood. Ook zelf zijn we verhuisd, en na het vacuüm waar je als ouder met kleine kinderen toch vanzelf in terecht komt is er ook een aantal (die zonder kinderen van dezelfde leeftijd) zomaar uit het zicht verdwenen.

Het vinden van nieuwe vrienden daarentegen is niet zo makkelijk. Al ben ik volgens mij een stuk sociaal vaardiger dan voorheen, ik ben ook kritischer dan ooit. En een leuke kennis is niet zomaar een vriend. De “jongeren” begrijpen soms helemaal niets van wat wij “oudjes” bijzonder vonden aan de Simple Minds, Live Aid of wat dan ook in de jaren 80 of 90. Herkennen niets. Veel mensen van mijn eigen leeftijd of ouder zijn ouwe zeikers geworden die klagen over het nu,  hun kwaaltjes. In een hele andere levensfase zitten dan wij (geen enkel begrip meer hebben voor het feit dat wij kinderen nog wél leuk vinden) en alleen nog maar willen fietsen op de Veluwe in bijpassende anwb-regenpakken. De een is te egocentrisch, de ander te zweverig. Vind ik.

Zoals ik al zei, ik ben te kritisch geworden. En zij misschien ook wel.

Herkenbaar?

Share on
Previous Post Next Post

Lees ook