Follow:

Hoe voeren we de zelfstandigheid op

Hij fietst alleen naar huis sinds een paar weken. Maar soms niet. Dan zit ik te wachten en kijk ik op de klok. Een kwartier na de tijd dat hij meestal thuis is ga ik dan maar zoeken.

De eerste keer was ik redelijk in paniek. De tweede keer een beetje. Gisteren wist ik ongeveer wat ik aan zou treffen.  (Hoewel het nooit leuk voelt om te zoeken naar een liefje, het kán natuurlijk mis zijn…) En ja. Hij stond, net als de vorige keren op het bijna uitgestorven schoolplein. Nou ja, dit keer stónd hij niet, hij lag. Naast zijn fietsje. Plat op zijn rug, benen over elkaar. Kwam overeind toen hij me zag. “He,he”.

De vorige keren deed hij nog alsof er een miscommunicatie was. Nu zei hij het gewoon: het is vandaag toch gymdag, mam! Wat ongeveer betekent: ik heb nu niet alleen mijn gewone rugzak die op mijn rug past maar ook   mijn onhandige slappe gymtas met die lange hengels en ik weet niet wat ik er mee moet doen.

Zucht.

Dus maar weer eens heel geduldig besproken. Blijven wachten op hulp is niet altijd handig, zeker als de hulp niet weet dat er hulp moet komen. “Oplossingsgericht denken” hoorde ik laatst. Mooi verwoord voor wat hij inderdaad nog niet zo doet. Ik probeerde hem wat mogelijke oplossingen te laten bedenken. De tas onder zijn snelbinders? Vond hij moeilijk. Om zijn nek? Nee, dat ging ook niet. Dus deden we de gymtas maar in de rugzak. Paste precies.

Vandaag kwam hij netjes zelf naar huis. De gymtas zat achterop, onder de snelbinder. Hij had een willekeurig kind bij de fietsenstalling gevraagd of die de tas even onder zijn snelbinders wilde doen….

Share on
Previous Post Next Post

You may also like