Hoe voeren we de zelfstandigheid op

Hij fietst alleen naar huis sinds een paar weken. Maar soms niet. Dan zit ik te wachten en kijk ik op de klok. Een kwartier na de tijd dat hij meestal thuis is ga ik dan maar zoeken.

De eerste keer was ik redelijk in paniek. De tweede keer een beetje. Gisteren wist ik ongeveer wat ik aan zou treffen.  (Hoewel het nooit leuk voelt om te zoeken naar een liefje, het kán natuurlijk mis zijn…) En ja. Hij stond, net als de vorige keren op het bijna uitgestorven schoolplein. Nou ja, dit keer stónd hij niet, hij lag. Naast zijn fietsje. Plat op zijn rug, benen over elkaar. Kwam overeind toen hij me zag. “He,he”.

De vorige keren deed hij nog alsof er een miscommunicatie was. Nu zei hij het gewoon: het is vandaag toch gymdag, mam! Wat ongeveer betekent: ik heb nu niet alleen mijn gewone rugzak die op mijn rug past maar ook   mijn onhandige slappe gymtas met die lange hengels en ik weet niet wat ik er mee moet doen.

Zucht.

Dus maar weer eens heel geduldig besproken. Blijven wachten op hulp is niet altijd handig, zeker als de hulp niet weet dat er hulp moet komen. “Oplossingsgericht denken” hoorde ik laatst. Mooi verwoord voor wat hij inderdaad nog niet zo doet. Ik probeerde hem wat mogelijke oplossingen te laten bedenken. De tas onder zijn snelbinders? Vond hij moeilijk. Om zijn nek? Nee, dat ging ook niet. Dus deden we de gymtas maar in de rugzak. Paste precies.

Vandaag kwam hij netjes zelf naar huis. De gymtas zat achterop, onder de snelbinder. Hij had een willekeurig kind bij de fietsenstalling gevraagd of die de tas even onder zijn snelbinders wilde doen….

5 reacties
  1. Anke zegt

    Aaah, ik zie het helemaal voor me :). Vooral dat ¨he, he¨!!
    Hier mag dochter ook sinds een paar weken alleen naar huis. Veilige weg, gescheiden fietspaden, ze doet het goed in het verkeer, maar jemig, wat is dat spannend hè?? Ik heb voor haar voor wel 12 hele euro´s een telefoontje-die-alleen-kan-bellen gekocht bij de Mediamarkt, zodat ze contact kan zoeken als er problemen zijn (en eigenlijk vooral ook voor mama´s gemoedsrust…). Laatst kon ze die middag niet spelen, dat wist ze, dus had ze bedacht dat ze dan wel naar Oma kon. Had ze even niet laten weten….

    1. Saralien zegt

      Ja, dat moet ik eigenlijk ook doen, zo’n noodtelefoon. Want soms “is” er gewoon wat. Aan de andere kant, het niet hebben van een telefoon zou misschien juist stimuleren wat meer zelfredzaam te worden, wat hier toch wel de bedoeling is.

  2. Villasappho zegt

    Je hebt een speciaal kind jammer dat er op school niet opgelet wordt. Je zou denken dat een eenzaam kind wel opvalt.

    1. Saralien zegt

      Ja, zou je denken he. Maar er kijkt niemand wat er na schooltijd buiten gebeurt. Kleuters worden nog wel gecheckt, of ze opgehaald worden. En hij redt zich wel hoor, hij weet ook dat ik na een bepaalde tijd “vanzelf” kom kijken… hij moet ook leren zich iets beter zelf te redden of om hulp te vragen. Mobieltje mee misschien.

  3. Sandra zegt

    Mobieltje is misschien wel een idee. Dochter van 10 fietst 2 dagen in de week van school naar de bso, aan de andere kant van de wijk. Meestal is ze al thuis als ik thuis kom, ze mag 17.00 u naar huis, maar soms is ze nog aan het spelen en wil nog blijven, dus appt ze me nu. Dat scheelt mij ongeruste telefoontjes naar de leiding. Ja, loslaten valt niet mee.

Geef een antwoord

Je emailadres wordt niet getoond op de site

Dank je wel!