R.I.P. poes – of hoe het verder ging met onze zieke kat

Fien, onze mooie witte poezendame van bijna zeven lentes jong, werd vrijdag opeens erg ziek. Achteraf gezien had ze waarschijnlijk al wel iets langer klachten, maar poezen zijn enorm goed in (zich) niet laten zien als ze zich minder prettig voelen. Erg actief was ze nooit, ons dikke witte aaibare vloerkleedje, maar dat ze direct op haar volle etensbak kwam afrennen was natuurlijk wel een beetje verdacht.

Nader onderzoek wees uit dat ze een ernstige bloedarmoede had. De oorzaak was onduidelijk. FeLV FIV, de niet behandelbare besmettelijke virussen werden uitgesloten. In de hoop dat het een behandelbaar virus zou zijn kreeg ze een kuur met corticosteroïden en antibiotica pillen. Verder wat krachtvoer in het bekkie, warm houden, rust geven en veel liefde. Op zaterdag kreeg ze een opleving, maar geen fijne. Mauwen, wist niet hoe ze moest liggen. Weer naar de dierenarts die opnieuw wat testjes deed. Het bloed was niet verslechterd, de koorts omgeslagen in ondertemperatuur. We twijfelden enorm: nu een spuitje of toch nog even doorgaan met proberen. Omdat het eten dat we haar voerden er toch nog goed in leek te gaan probeerden we. We namen haar weer mee naar huis en gaven nog wat voer, wat pillen, wat knuffels.

Het verdriet van de kinderen

De kinderen waren blij met dit goede nieuws, er waren voor vertrek naar de dierenarts al wat traantjes gevloeid. Nu ben ik tegenwoordig ook een emotioneel wrak, ik huil snel. En als ik dan zo’n betraand, geschrokken gezichtje zie dan houd ik het zelf ook niet meer droog. Zit ik daar een beetje met een brok in mijn keel en zere ogen van het vegen mijn kinderen alle dooddoeners en open deuren over zieke huisdieren te vertellen. Niet onwaar, dat zeker niet. Mijn verstand is het er helemaal mee eens, maar dat wil niet zeggen dat mijn hart er zo over denkt. En als je niet alleen met het mogelijk verlies van een huisdier maar ook nog met hele verdrietige kinderen te maken hebt is het allemaal wel lastig.

Suf

Zondagavond lagen we op de bank. Man naast me, poes op mijn buik, zoals we heel vaak deden samen de afgelopen zeven jaar. Een lekker warm plekje voor haar, en ze leek het ook fijn te vinden, onze nabijheid. Ze lag rustig, maar o zo slap. Af en toe tilde ze een kopje op, of probeerde ze naar de drinkbak te krabbelen. Waar ze te suf was om haar kinnetje er weer uit te tillen. Eten kregen we er ook niet meer in. We namen al een beetje afscheid van haar, verwachtten half en half dat ze maandagochtend dood in haar mandje zou liggen.

Niet dus. Ze lag beneden op me te wachten en keek me redelijk helder aan. Het lijf daarentegen wilde steeds minder. De afspraak voor de dierenarts werd weer gemaakt.

Een graf in de tuin

Ik heb mezelf een dagje vrij van werk gegeven. De ene helft van de dag met poes op mijn buik naar Netflix liggen kijken, de andere helft bezig geweest met praktische zaken. Tegen het advies van man in (“de grond is te hard, het heeft gevroren”) heb ik me onder het mom van “als ze toch opknapt zetten we er een leuke plant in” uitgeleefd met de schop en schep om een grafkuil tussen de struiken in de tuin te maken. Ik moet zeggen, van een beetje fysiek werk knapt zo’n druilhoofd wel op.

Die avond bij de dierenarts bleek het inderdaad een verloren zaak. We hebben haar naar de kattenhemel laten gaan. Fijner zo, voor het beest. Maar er is menig traantje gelaten. Nu storten we ons met al onze poezenliefde op de andere kat, broer Nap. Het kan schijn zijn, maar ook hij lijkt er wat verloren bij te lopen vandaag, in huis.

15 reacties
  1. Villasappho zegt

    Ocherm heel veel sterkte, ik hoop dat je andere kat alleen ontheemd is omdat zijn zusje overleden is.

  2. Ilona zegt

    Ach wat een verlies heel veel sterkte. De andere kat zal het wel moeilijk hebben zonder maatje.

  3. Ingrid zegt

    Ach wat verdrietig!

  4. Sandra zegt

    Och wat verdrietig! Sterkte met het gemis van poes Fien.

  5. Anne zegt

    Ooooh sterkte voor jullie allemaal. En verwen de poezenbroer maar.

  6. Mrs. T. zegt

    Ach, ik vind het zo verdrietig …

  7. Naomi zegt

    Ach nee toch… Dat worden verdrietige dagen, dubbelop voor je moederhart vanwege de verdrietige kinderen… Sterkte!

  8. loesje zegt

    Ach wat sneu. Altijd vervelend als een huisdier overlijdt.

  9. Wiek zegt

    Ach, wat een verdriet.
    En ja, zo’n stukje fysieke arbeid kan dan heel fijn zijn om even minder met het verdriet bezig te zijn. Dat herken ik wel.
    Sterkte!
    Wij rommelen wat aan met onze twee broertjes die, sinds enige tijd, last hebben van elkaar, vergeten dat ze samen horen en vechten, sproeien, en ander vervelend gedrag vertonen… Dat is ook niet leuk, maar wel een heel andere orde van grote dan afscheid moeten nemen.

    1. Saralien zegt

      Ook herkenbaar wel. De strijd moet gestreden, wanneer nummer twee accepteert dat ie geen partij is voor nummer één is gaat het beter was onze ervaring.

  10. Anita Willems zegt

    Ach, toch niet beter kunnen worden. Een huisdier moeten missen is zo verdrietig.
    Het duurt soms nog best lang, dat je je overleden huisdier nog ‘ziet’ lopen in huis. Dat je een schaduw van het een of ander aanziet voor je kat.

    1. Saralien zegt

      Hier is nog een kat over, dus wat eten neerzetten, krabben aan de trap en mauwen gaat het gewoon door, zij het in wat mindere mate. Toch mis ik haar aanwezigheid. het is minder “vol” in huis, de plekjes waar ze lag zijn vaker leeg, mijn schoot… We storten ons nu met zijn allen op de achtergebleven broer, die wordt verwend met aandacht en lekker eten…

  11. nicole zegt

    Altijd naar als een huisdier overlijdt. Wij verloren hier in snel tempo 4 poezen op het platteland. Zeker voor de kinderen vond ik dat best heftig.

  12. Rietepietz zegt

    Ach wat jammer, 7 jaar is toch voor een poes geen leeftijd! Natuurlijk hakt zo’n afscheid erin, zéker bij kinderen. Heel veel sterkte met al dat verdriet om je heen want inderdaad, zelf verdriet hebben is één, maar kinderen met verdriet telt dubbel zo hard.

  13. Marlou zegt

    Hoi Saralien,

    wat een droevig verhaal.
    Ik voel gewobn traantjes achter mijn ogen.
    Fien heeft fijne baasjes gehad, dat lees ik uit jouw verhaal…

    Sterkte en liefs van Marlou

    ps. mijn e-mailadres staat rechts bovenaan mijn blog.
    Als jij mij een mailtje stuurt, dan heb ik jouw adres en dan stuur ik je de Zeven Zussen. Heerlijk leesvoer.

Geef een antwoord

Je emailadres wordt niet getoond op de site

Dank je wel!