Follow:

Hoe het verder ging

Weten jullie nog, het berichtje laatst over een die vacature en de spagaat. Het heeft om allerlei redenen allemaal even wat langer geduurd, van hun kant. Op zich was dat ook wel prettig om een en ander helder te krijgen.

Voor de kinderen (het kind), de zoektocht naar een naschoolse opvang en allerlei praktisch geneuzel. Voor mezelf ook vooral, want ik ben iemand die nooit zomaar hals over kop ergens induikt. Nu kon het allemaal wat bezinken en kon ik wennen aan het idee.

En ik werd toch wel enthousiast. Zeker nu de secundaire arbeidsvoorwaarden, met part-time en thuiswerken, door mij, door p&o en de hoogste baas in het rijtje weden goedgekeurd. Werk buitenshuis, in een grote organisatie, onder een baas dat is weer heel anders dan ik de laatste jaren heb gedaan als free-lancer. Maar als het te combineren valt met zorg en gezin, denk ik dat het wel een goed idee is. Voor mij wat meer druk maar ook uitdaging en weer eens wat ander werk op wat technischer vlak. Voor alle drie de kinderen meer vrijheid en een duwtje richting zelfstandiger worden. De vader des huizes een duwtje meer richting zorg en wie weet huishoudelijke werkzaamheden. Voor het gezinsinkomen.

Na het vorige gesprek en het gesprek over arbeidsvoorwaarden had ik eigenlijk al het idee dat het zo goed als zeker door zou gaan. Vandaag wist ik dat niet heel zeker meer. Ik had een gesprek op locatie, met de mannen van de werkvloer, mogelijk toekomstige chefs, om het zo maar te zeggen. De ene had ik al gesproken, die was vriendelijk en begripvol. De ander leek overal vraagtekens bij te hebben. Ja maar… Ken je dit? Weet je dat? Je bent er wel 10 jaar uit geweest. Heb je je vakkennis nog bijgehouden? En part-time werken, en dan ook nog een deel thuis?! Dat vond hij allemaal niet zo heel erg tof.

“Je bent een onzekere trut”, vertelde ik mezelf op de weg terug naar huis. De beste man probeerde in dat gesprek ook alleen maar zo kritisch mogelijk te zijn. “Graag of niet”,  appte man me. Dat was inderdaad ook mijn insteek. Aan de andere kant verweet ik mezelf natuurlijk ook weer niet op het juiste moment met heldere argumenten voor de dag te zijn gekomen waarom ik tóch juist…

We zien het wel. Ik hoor wel wat zij denken. Ik vind het best. Even doorgaan zoals het nu gaat, thuis, is ook prima. En wie weet loop ik per ongeluk over een tijdje tegen een andere vacature op. In de buurt.

Share on
Previous Post Next Post

You may also like

6 Comments

  • Reply Rietepietz

    Gewoon het lot laten beslissen is in zo’n geval best lekker!

    december 3, 2018 at 6:35 pm
  • Reply Mrs. T.

    Supertof zeg dat het gewoon nog steeds in de pijplijn zit. Dan heb je een goede indruk gemaakt.
    Maar vertel ‘ns, waarom zijn de reacties onder dat vorige blogje weg?

    december 3, 2018 at 6:55 pm
    • Reply Saralien

      Ik zie het nu ook! Ik heb werkelijk geen idee…. Mhm. Jammer!

      december 4, 2018 at 12:21 pm
  • Reply Sandra

    Het is wat je man zegt; graag of niet! Maar vooral niet aan jezelf gaan twijfelen. Als dit het niet wordt, komt er echt wel een nieuwe kans op je pad.

    december 3, 2018 at 7:04 pm
  • Reply villasappho

    Ze willen het liefste iemand die alle ervaring heeft alle tijd heeft en ook nog een aanvulling op het andere personeel. Dus of je hebt geen leven en kan altijd werken of je hebt wat haken en ogen en ze moeten zich wat aanpassen.

    december 4, 2018 at 5:21 pm
    • Reply Saralien

      Ja, dat is ook logisch als je het puur zakelijk bekijkt. Het is natuurijk een onderhandeling, de ene partij tegen de ander. Maar ik ben meer een gevoelmens dan zakelijk…

      december 5, 2018 at 8:26 am

    Leave a Reply