Follow:

Gratis en voor het goede doel – maar toch niet weer

Haar foto blonderen highlights (Pixabay)

Al járen had ik highlights in mijn haar. Van nature ben ik oersaai donkerblond, in de zomer als de zon zijn werkt doet en zowel mijn huid wat bruiner kleurt en mijn haar lichte strengen geeft ziet dat er gelijk al een stuk beter uit. Sinds de oertijd, eh, ergens eind jaren 90 van de vorige eeuw, besloot ik in de natuur een handje te helpen en vroeg de kapper om een “coupe-soleil”. Je weet wel, dat wat tegenwoordig “highlights” heet. Om een al te blonde Anita-achtige look tegen te gaan laat ik er dan ook nog wel eens lowlights doorheen zetten. Zodat ik, net terug van de kapper, op een stinkdier lijk. Maar ook dat trekt weer snel bij en dan lijkt best wel heel “natuurlijk”.

De laatste jaren had ik echter besloten het wat rustiger aan te doen met de blondeer. Het groeide me te snel uit, en mijn haar werd enorm droog. Helemaal terug naar het dodelijk saaie donkerblond (ik ben nog helemaal niet grijs namelijk) wilde ik niet, maar een tintje daartussenin, met verf in plaats van blondeerspul, dat kon wel.

Ik was er blij mee. Tot het februari werd. De maand waarin alles, in ieder geval mijn gezicht, vaak op zijn minst aantrekkelijk is. Als een soort van geschenk uit de hemel kwam de vraag: model gezocht – wie wil er gratis highlights laten zetten? Vanavond? Ik dacht een milliseconde na en besloot: what the f… ik doe het! Zo kan ik het meisje uit de brand helpen met een hoofd vol oefenmateriaal en krijg ik blonde lokken voor nop.

Even later zat ik in de kappersstoel. Zo blij als de leerlingkapster van te voren had geleken met mijn aanmelding, zo ontzettend verveeld keek ze nu. Ik snapte het wel een beetje. Dat hoort natuurlijk bij de leeftijd, en zo hoor je je te gedragen als je op school zit. Mijn 16 jarige zoon reageert ook zo tegen zijn wiskundesommen als hij die na een lange dag op school tegenkomt. Na een mislukte poging van mijn kant een gesprek te beginnen heb ik me verder maar een beetje stilletjes en rustig gehouden, en geluisterd naar de aanwijzingen van begeleidster en de gesprekken van de meiden onderling. Ik heb veel geleerd 🙂

Het duurde wel lang, alles bij elkaar. Toen ik eindelijk klaar was en mijn leerlingkapster een goede beoordeling van haar begeleidster kreeg (het inzetten was keurig gedaan!) vluchtte ik de zaak uit. Pas de volgende ochtend thuis, na de tweede wasbeurt, keek ik eens goed in de spiegel. Ik was wel een stuk blonder ja, hier en daar. Maar niet gelijkmatig, en zeker niet vanaf de hoofdhuid. Ik zag eruit alsof het zes weken geleden was was dat ik zelf per ongeluk tegen een pot verf over mijn hoofd had laten vallen.

Inmiddels ben ik weer bij mijn eigen kapper geweest, die een en ander weer wat in normale proporties heeft weten te trekken. Ze moest glimlachen om mijn verhaal, was zelf ook ooit zo’n leerling geweest en ze weet nog hoe moeilijk het was om steeds modellen te vinden.

Het was een bijzondere ervaring, maar voorlopig mogen ze even op iemand anders oefenen.

Ben jij wel eens model geweest? 

Share on
Previous Post Next Post

Lees ook