Follow:

De Grijze Jager en het harteloze baasje

“Hij heeft een muis!”, riep mijn man, met enige trots in zijn stem. Zijn derde “zoon”. Een succesvol jager.

Het was acht uur in de avond, donker buiten, en nat. Wij zaten met de hele familie voor de tv toen De Grijze Jager door het kattenluik naar binnen kwam schieten en direct wegrende, de kamer in. Met in zijn bek dus kennelijk….  “DOE ER DAN WAT AAN!”, was mijn enigszins hysterische reactie richting man. Ik ben niet echt bang voor muizen zolang ze gewoon lekker in de tuin hun ding doen. Wel voor meer of minder dode prooien in mijn huis.

Ik was nét op weg de jongste in bed te stoppen en duwde de kleine dus nog even met een extra vaartje de trap op, om hem en oké, ook mezelf te beschermen tegen dit minder prettige beeld. De kleine moest erg om me lachen en wilde nog wel even kijken, maar ik greep hem en we doken samen zijn slaapkamertje in. Waar ik achter de dichte deur extreem lang en hard heb voorgelezen om de kreten beneden niet te hoeven horen.

“Hij wilde hem niet loslaten”, bekende man toen ik mijn neus weer liet zien. In een onbewaakt ogenblik had hij toch de “ik-denk-dat-hij-dood-is” muis weten te pakken en in de tuin gegooid. De tuin? Gooien? Eh… “het regende zo hard”. Hij zou hem morgen wel verder opruimen.

Lekker dan. Al was ik opgelucht geen bloedende muizenonderdelen in de kamer te vinden, toch vond ik het idee niet zo prettig. Niet dat ik denk dat muis het overleefd had, maar toch…

De Grijze Jager vond het ook niet zo’n goed idee, dat zijn zelf gevangen prooi er opeens vandoor was. Nergens te vinden in huis, en – potver – het kattenluik ging de rest van de avond ook al niet meer open!

Stomme baasjes…

Share on
Previous Post Next Post

Lees ook