Follow:

Kind is ziek. En de krantenwijk dan?

brievenbus met post er in

Mijn dochter bezorgt al een paar maanden het lokale sufferdje, een huis-aan-huis krantje. Eén van de weinige baantje die je mag doen op deze leeftijd.

Het bleek al gauw dat dat best nog wel aanpoten is. Een uur of drie elke woensdag  is ze er wel mee bezig. Als het dan ook nog sneeuwt of stormt, koud is, of donker, dan is ze wel eens wat minder ehm, vrolijk, op krantjesdag. Ik zie haar dan gaan, met die dunne beentjes, vijfhonderd kilo kranten op haar kleine fietsje, wind tegen… en dan vind ik het wel een beetje zielig maar vooral heel stoer. Ze doet het namelijk wel en geeft niet op.

Het levert namelijk wel geld op. Zo’n 50 euro per maand, dat is 5 keer zoveel als haar zakgeld! Helemaal voor haarzelf om te sparen voor dure aankopen of om te verbrassen als ze met vriendinnen naar de stad gaat. Het leukste is natuurlijk die bonus in december, als ze met de nieuwjaarswensen langs de deur mogen. Hoewel ze dat zelf niet vond. Het was koud, en nat, donker ook vooral. Papa ging mee om te zorgen dat kind en zak met geld ook weer heel thuis zouden komen. Zij vond het allemaal erg gênant. Zowel papa als om fooi te moeten vragen. Daarbij: er zijn veel aardige mensen maar ook een hoop ouwe piszeikerds die zeuren over niet bezorgde krantjes van lang voor zij dit baantje had. (Mensen, maak zo’n kind blij en beloon het zware werk met een eurootje of desnoods twee zonder te zeuren!)

Maar deze week was ze ziek. Een flinke griep, ze kon nauwelijks haar bed uit, laat staan een uur of drie door de wijk sjouwen met een grote stapel kranten. Die kranten moesten natuurlijk wel bezorgd. Wat te doen?

Ik ging even de opties langs:

  1. Laat de kranten lekker liggen en breng ze volgende week.
  2. Gooi de kranten in de dichtsbijzijnde sloot.
  3. Vraag een vriend(in) om in te vallen.
  4. Vraag je broer of broertje om in te vallen.
  5. Blijf doodziek in je bed liggen wachten tot je moeder het initiatief neemt.

Helaas is optie 1 geen optie, er blijken namelijk echt mensen te zijn die die krantjes lezen. Optie 2 natuurlijk nog minder. Zou ze zelf ook niet doen, maar helaas heb ik toch de afgelopen jaren regelmatig gezien dat iemand daar anders over dacht. Triest!

Optie 3. Vriendinnen wonen verder weg, kennen de buurt hier niet zo goed om dat zomaar even over te nemen. Bovendien hebben ze natuurlijk allemaal hun eigen sportclubje, krantenwijkje of huiswerkbegeleiding op die middag en is dat niet zomaar ‘s ochtends even te regelen.

Optie 4. Ehhhh….. kleine broer is net te klein om dat alleen te kunnen, grote broer is net even te lui. Anders had hij zelf wel een dergelijk bijbaantje genomen.

Optie 5 werkt altijd. Mama had het al bedacht terwijl ze zelf nog aan een koortsige slaap bezig was. Je loopt tegenwoordig al snel de kans om voor curling-moeder te worden uitgemaakt als je je kind helpt. Aan de andere kant, ik heb de afgelopen jaren al heel wat ouders van kinderen met krantje aan mijn eigen deur zien verschijnen. Eenmalig of elke week. Dat was ik nou weer niet van plan, maar in dit geval leek het me de meest efficiënte oplossing nu ze te ziek was om haar mobiel te pakken (en dan moet je wel erg ziek zijn, als tiener…) Het arme kind moet straks als ze beter is maar even een plan maken voor als het een volgende keer weer gebeurt.

Zodra de broers uit school waren heb ik ze in hun nekvel gegrepen en emotioneel gechanteerd: arme zieke zus moest geholpen. Een sterke troef was dat ik zelf ook mee zou gaan om te helpen en dat ze kipnuggets van de grote gele M konden verdienen. Knappe broer die daar nee tegen zegt.

En zo kwam het dus dat we met zijn drietjes de wijk hebben gelopen. Grote broer met zware tas op zijn rug stuurde kleine broer steeds met één krantje de tuinpaadjes op, op zoek naar een brievenbus (om dan vervolgens vaak weer terug te komen met de melding dat er een nee-nee-sticker op zat). Ik zelf nam de andere kant van de straat voor mijn rekening en bij de eerste zijstraat zagen we elkaar weer.

Zo wordt je krantenwijk wel heel makkelijk (Foto: Pixabay)

En zo heb ik op mijn vijftigste mijn eerste krantenwijk gelopen. Ik moet zeggen, het was best leuk. Een fijne wandeling in de buitenlucht, de kans om bij al je buurtgenoten naar binnen te gluren, ideeën op te doen voor het inrichten van de voortuin, je hand te laten afschuren door sommige wat al te fanatieke brievenbussen en je kapot te schrikken van honden die vinden dat je niet bij hun voordeur in de buurt mag komen. Een hele ervaring was het.

Maar volgende keer mag ze lekker zelf weer.

Share on
Previous Post Next Post

Lees ook