Follow:

Leren naaien met de machine – unboxing

Singer Naaimachine

Mijn oma kon geweldig naaien, mijn moeder is een echte naaister en mijn naaimachine staat nog steeds te wachten tot ik mijn eerste steekjes ga doen… Toch komt het goed. Ooit. Een blogje over hoe het zo heeft kunnen komen en hoe nu verder.  

De Singer van mijn oma

Mijn oma, die kon toveren met een naaimachine (de Singer, zie plaatje in de kop). Ze hield enorm van mooie, moderne kleding en er goed uitzien, maar leefde in een tijd zonder al die veel te goedkope kledingzaakjes waar mijn dochter en haar vriendinnen nu graag shoppen. Daarbij was het geen vetpot, een gezin met 8 kinderen en niet altijd werk voor opa in de crisistijd en de oorlog. Ze had gelukkig wel een naaimachine en een enorm improvisatietalent en was superhandig. Met een lapje stof – of ook wel eens een gevonden parachute – maakte ze toch de leukste kleding voor zichzelf en de familie. Ze was creatief en hield niet van saai. Het zag er dus wel eens nét even wat anders uit dan de rest van de leeftijdsgenoten droegen. Die creativiteit werd overigens door haar kinderen vooral jaren ná de puber-leeftijd gewaardeerd…

Naaister en coupeuse

Mijn moeder kreeg het naaien natuurlijk met de paplepel ingegoten. Zij kon supernetjes naaien, heeft zelfs nog voordat ze ging trouwen een betaalde baan gehad als naaister en coupeuse. (Als je eenmaal getrouwd bent is het natuurlijk not done om een baan te hebben, ook al zou het geld welkom zijn geweest. Ze naaide daarna alleen nog voor de familie en als vrijwilliger voor school of vriendelijk vragende buren.)

Kleding maken of kopen

Oma naaide door tot ze in het bejaardentehuis zat. De jurken in de winkel waren inmiddels wel betaalbaar, maar toch lang niet zo naar haar zin als dat ze ze zelf maakte. Ik zie haar nog zitten, achter die naaimachine. Ze maakte ook nog wel eens een jurkje voor mij, toen ik een kind was. Een nachtjapon of carnavalskleding. De bruidsjurk van mijn zus. Maar in de 80-er jaren, toen ik een puber was, had ik natuurlijk geen zin in zelfgemaakte kleding en kocht lekker bij eh… hoe heten die winkels van toen ook allemaal weer. Spijkerbroeken en t-shirts.

Mijn moeder was er altijd om zoomen in broeken te naaien, jurkjes in te nemen of uit te leggen, gordijnen te naaien en tot voor twee jaar terug nog om de insignes op de scoutingblouse van mijn zoon te naaien. Helaas ziet ze tegenwoordig veel te weinig en bibbert ze te hard, ik durf het in ieder geval niet meer te vragen.

Haken, breien, borduren maar eh…

Mijn oma en mijn moeder hebben mij geleerd te breien, te haken, te borduren. In tegenstelling tot mijn oudere zussen vond ik dat leuk en kreeg ik het ook wel redelijk makkelijk voor elkaar. Ik maakte spulletjes voor mijn barbies, later truien voor mezelf. Merklappen heb ik geborduurd, nota bene. Mijn verkering vond het wat bijzonder, zijn moeder was lyrisch.

Maar naaien, daar ben ik dus nooit aan begonnen, dat wilde ik kennelijk niet. Misschien vond ik die lat te hoog liggen, werd ik bang van de naald die door hun vingers schoot? Had ik geen doel meer, geen idee wát ik dan zou willen naaien? Ik weet het niet.

Dus ik kán met de hand nog wel een knoop aanzetten of een insigne op een blouse naaien, maar echt netjes wordt het nooit en stevig al helemaal niet. Dus kocht ik een jaar of wat terug in de aanbieding een naaimachine. Want ik ging het leren. Ooit. Als ik tijd zou hebben. Als de jongste niet de hele dag voor mijn voeten zou kopen. Als ik een tafel vrij had om de boel op te zetten zonder elke keer weer in te hoeven klappen. En meer smoesjes.

Het ding heeft jaren op zolder in zijn doos staan wachten. De letters “3 jaar garantie” op de buitenkant lachten me altijd vrolijk uit als ik er langs liep.

Komt het goed tussen mij en mijn naaimachine?!

Maar dit weekend is het gebeurd. Ik heb de doos naar beneden gehaald. De naaimachine er uit gehaald. Helaas vergeten deze spannende unboxing te filmen. De gebruiksaanwijzing klaargelegd, ik kan er zó aan beginnen. Maar eerst een foto. Op advies van een van mijn lieve Instagram volgers heb ik me zelfs aangemeld bij een online naaicursus.

Naaimachine

Mijn naaimachientje. Helemaal maagdelijk nog.

Nu nog even moed verzamelen voor de volgende stap. Het daadwerkelijk openen van de gebruiksaanwijzing op papier of in de mail.

Ik heb wel een doel. Dochter heeft een schattig zomerjurkje gekocht waar ze perfect in zou passen als ze dikker zou zijn geweest of een flinke buste had gehad. “We kunnen het natuurlijk ook een stukje innemen”, verzon ik als oplossing om dat verdrietige gezichtje wat blijer te krijgen. Wie weet krijg ik het voor het hoogzomerweer is zelf voor elkaar…

Share on
Previous Post Next Post

Lees ook