Loslaten of er boven op zitten

“Je moet ze loslaten!” roept de basisschooljuf. “Als je die gymtas achter ze aan blijft brengen leren ze het nooit.” Curling-ouders, noemt ze ze. En ze willen het eigenlijk gaan verbieden op deze school, begrijp ik. Je moet vooral je kind alles – alles wat hij maar enigszins een beetje zou moeten kunnen – zelf laten doen. (Ik weet niet of ik ook man zijn sokken niet meer mag wassen, mijn auto door hem te laten repareren of voor de hele familie tegelijk eten mag maken…)

“Help jij ze dan niet met hun huiswerk?” kijkt een vriendin die ook kinderen op de middelbare school heeft me wat bevreemd aan. Zij zit er bovenop. Avond na avond. Anders gaat het vast mis.

“De andere moeders kijken nóóit in Magister!”, zuchtte mijn zoon geïrriteerd. Terwijl die andere moeders mij altijd haarfijn weten te vertellen welke cijfers hun kinderen gehaald hebben voor een toets. En om zeker te weten of ze de laatste update hebben meegekregen pakken ze midden in het gesprek hun Magister app op de telefoon er even bij.

“Laat gaan, het komt vast allemaal wel vanzelf goed”, verzucht man vanachter zijn beeldscherm. “Ik deed vroeger ook niks”. (En bedankt, papa. Dit motiveert hem vast. En ik maar uitleggen dat je  soms moeite moet doen om iets te bereiken…)

En zo word ik op één dag beschuldigd van zowel te véél uit handen nemen en te weinig pushen en controleren. Ik vind het allemaal leuk en interessant om te horen hoe een ander er over denkt. Iedere ouder is anders, dat blijkt maar weer. En ieder kind is ook anders denk ik dan. Wat voor de één goed werkt is voor de ander weer een slechte benadering.

Meestal denk ik wel te weten wat wel en niet goed is, maar soms.. soms… zeker als je kinderen net even niet helemaal zo lekker gaan weet ik het ook niet meer, wat wijsheid is in de opvoeding. Ik doe ook maar wat. En hoewel tips welkom zijn vind ik het wel bere-irritant als mensen (meestal zonder kinderen) dan met vingertjes gaan wijzen en doen alsof het allemaal een exacte wetenschap is en je kind een robot is die je helemaal kunt programmeren tot het perfecte mens. (Zij zouden het wel weten, simpel!)

De ene nacht lig ik wakker en tob ik over wat ik mogelijk als opvoeder anders zou moeten doen. De andere keer vraag ik me serieus af of het eigenlijk alles welbeschouwd nu zo heel veel uitmaakt. Opvoeding is ook maar een deeltje, en de invloed die ouders hebben wordt nog wel eens overschat. Het karakter, de genen, omgeving, vrienden, dom toeval. Het speelt allemaal mee. En is het niet belangrijker dat ze liefde krijgen en weten dat ze altijd bij ons terecht kunnen? Dat is hier in ieder geval duidelijk.

6 reacties
  1. Sandra zegt

    Er voor ze zijn in goede en slechte tijden, het klinkt als een cliché, maar het is wel het belangrijkste.

  2. Anne zegt

    Het belangrijkste is volgens mij inderdaad dat ze een warm nest hebben. Daar kan je zelf iets aan doen, gelukkig.
    Ook belangrijk zijn goede vrienden. Daar kan je minder aan doen. Behalve, als je ziet dat je kinderen goede vrienden hebben, leg die ook maar in de watten en laat hen voelen dat ze welkom zijn. Want goede vrienden houden je kinderen op het goede pad.
    Mijn zoon had een zalige vriend, en samen hebben ze zich fantastisch door hun middelbare schooljaren geworsteld, zonder grote ongelukken. Ze motiveerden elkaar, ze daagden elkaar uit, soms in moeilijke omstandigheden. Ik ben nog altijd dankbaar dat die twee elkaar gevonden hebben, geen idee waar mijn zoon anders zou uitgekomen zijn.
    Maar, je moet dus een beetje geluk hebben ook, soms.

  3. Rietepietz zegt

    Je zegt in ieder geval een heleboel verstandige dingen.Zoals ” ieder kind is anders” en vooral je laatste zin. Dat neem niet weg dat dit kind later zelf zijn verantwoordelijkheden zal moeten nemen en dus kan het geen kwaad om de consequenties van zijn fouten te laten ondergaan, dat kan nu nog met minder schade dan waarschijnlijk bij volwassen zijn mogelijk is. Zo kom je er ook achter wat “aangeboren ” is en wat aangeleerde gemakzucht is!

  4. Mrs. T. zegt

    Precies, dat laatste: veel van de houden en er voor ze zijn als het nodig is.

  5. Rietepietz zegt

    Je zegt gewoon verstandige dingen, ieder kind is anders en je laatste zin is inderdaad het belangrijkste. Maar toch kan het geen kwaad om ze af en toe de consequenties te laten onderdaan van hun fouten, dat kan nu nog zonder echt schade op te lopen, later niet meer. Sommige kinderen zijn écht als warhoofd geboren maar de meeste groeien in de gemakzucht als daar mogelijkheden zich voordoen;-)

  6. nicole zegt

    Lekker dan. Dat is inderdaad het ouderschap in een notendop: je doet het gewoon nooit goed.

Geef een antwoord

Je emailadres wordt niet getoond op de site

Dank je wel!