Follow:

Loslaten of er boven op zitten

opvoeden - streng of vrij

“Je moet ze loslaten!” roept de basisschooljuf. “Als je die gymtas achter ze aan blijft brengen leren ze het nooit.” Curling-ouders, noemt ze ze. En ze willen het eigenlijk gaan verbieden op deze school, begrijp ik. Je moet vooral je kind alles – alles wat hij maar enigszins een beetje zou moeten kunnen – zelf laten doen. (Ik weet niet of ik ook man zijn sokken niet meer mag wassen, mijn auto door hem te laten repareren of voor de hele familie tegelijk eten mag maken…)

“Help jij ze dan niet met hun huiswerk?” kijkt een vriendin die ook kinderen op de middelbare school heeft me wat bevreemd aan. Zij zit er bovenop. Avond na avond. Anders gaat het vast mis.

“De andere moeders kijken nóóit in Magister!”, zuchtte mijn zoon geïrriteerd. Terwijl die andere moeders mij altijd haarfijn weten te vertellen welke cijfers hun kinderen gehaald hebben voor een toets. En om zeker te weten of ze de laatste update hebben meegekregen pakken ze midden in het gesprek hun Magister app op de telefoon er even bij.

“Laat gaan, het komt vast allemaal wel vanzelf goed”, verzucht man vanachter zijn beeldscherm. “Ik deed vroeger ook niks”. (En bedankt, papa. Dit motiveert hem vast. En ik maar uitleggen dat je  soms moeite moet doen om iets te bereiken…)

En zo word ik op één dag beschuldigd van zowel te véél uit handen nemen en te weinig pushen en controleren. Ik vind het allemaal leuk en interessant om te horen hoe een ander er over denkt. Iedere ouder is anders, dat blijkt maar weer. En ieder kind is ook anders denk ik dan. Wat voor de één goed werkt is voor de ander weer een slechte benadering.

Meestal denk ik wel te weten wat wel en niet goed is, maar soms.. soms… zeker als je kinderen net even niet helemaal zo lekker gaan weet ik het ook niet meer, wat wijsheid is in de opvoeding. Ik doe ook maar wat. En hoewel tips welkom zijn vind ik het wel bere-irritant als mensen (meestal zonder kinderen) dan met vingertjes gaan wijzen en doen alsof het allemaal een exacte wetenschap is en je kind een robot is die je helemaal kunt programmeren tot het perfecte mens. (Zij zouden het wel weten, simpel!)

De ene nacht lig ik wakker en tob ik over wat ik mogelijk als opvoeder anders zou moeten doen. De andere keer vraag ik me serieus af of het eigenlijk alles welbeschouwd nu zo heel veel uitmaakt. Opvoeding is ook maar een deeltje, en de invloed die ouders hebben wordt nog wel eens overschat. Het karakter, de genen, omgeving, vrienden, dom toeval. Het speelt allemaal mee. En is het niet belangrijker dat ze liefde krijgen en weten dat ze altijd bij ons terecht kunnen? Dat is hier in ieder geval duidelijk.

Share on
Previous Post Next Post

You may also like