Follow:

Mama gaat buitenshuis aan de slag: andere tijden breken aan

(Pixabay) kantoorleven

Er breken andere tijden aan in huize Saralien. Ik heb namelijk een contract getekend, bij een werkgever. Na 9 jaar thuis te hebben gewerkt (en dan niet alleen als slechte huisvrouw en overbezorgde curling-moeder maar ook als serieus zzp-er die veel en vaak achter de pc zat wanneer de zorg voor de familie even geen prioriteit had) ga ik weer in dienst van een bedrijf, buitenshuis werken als kantoorslaafje. In eerste instantie voor 3 dagen per week, de bedoeling van het bedrijf is dat later in ieder geval 4 dagen wordt.

Huishouden en zorg: delegeren en werkzaamheden overdragen

Ik, en vooral ook de familie, moet er wel even aan wennen. Want al heb je echt betaald werk, zolang je thuis werkt ben je dus thuis en is het heel logisch dat je éven de was doet, éven de badkamer schrobt, éven de kinderen van en naar school/ortho/vriendjes/tennisles brengt en de meteropnemer hartelijk welkom heet. Al is dat laatste niet zo heel veel werk, het is toch handig dat iemand er is. Gelukkig zijn de middelbare scholieren van tegenwoordig veel thuis op vreemde tijden, dus die postbode en meteropnemer zullen niet vaak op hun neus kijken. Nu nog even kijken hoe we ze zover krijgen dat ze maaltijden gaan bereiden en de vaatwasser in- en uitruimen.

Ik vond het superfijn om er áltijd te zijn. Ik heb geen eerste woordjes of stapjes gemist bij de jongste, was er altijd als er “iets” op school was, zat klaar met kopjes thee (“heb je ook limonade?”) en kon de oudste twee altijd helpen (“duh, dat kan ik zelf wel”). Even een praatje, een vraag, ik was er voor de kinderen. En voor mijn ouders, die ook steeds meer hulp nodig hebben. Dat ben ik straks nog steeds, maar ik ben even wat minder flexibel in mijn tijden. Gelukkig zijn er gepensioneerde brussen voor mijn ouders die wel altijd kunnen en kunnen de oudste twee al heel veel zelf. Sterker nog, ze vinden het ook wel eens even lekker als mama niet thuis is om op hun vingers te kijken en te zeuren over huiswerk versus schermgebruik.

De tienjarige, dat is een ander verhaal. Die gaat me missen, dat weet ik nu al. Aan de andere kant, hij zegt nu enorm stoer dat hij zijn best gaat doen om alles “alleen” te kunnen. Gelukkig hoeft dat nou ook weer niet. De pubers en de spelcomputer samen op een tienjarige laten passen voor twee hele middagen vind ik nog net wat te vroeg. We hebben dus naschoolse opvang geregeld (naast het dagje dag man en schoonzus om de beurt voor hun rekening nemen). Even kijken hoe hem dát bevalt. Misschien is het juist wel goed voor hem, beetje verplicht buiten spelen, nieuwe kinderen leren kennen.

Voorbereidingen voor op de werkvloer

En dan moet ik zelf even omschakelen. Van alle vrijheid om eigen tijd in te delen, weinig deadlines, maar ook elke avond en elk weekend goede ideeën uitwerken en mail checken naar het 9 tot 5 regime. Van in je onderbroek achter je eigen pc op zolder uitgebreid in je neus peuteren naar voortdurend onder de mensen en zorgen dat je er redelijk normaal uitziet. Van schelden tegen de pc naar kletspraatjes met collega’s. Van soms aardige maar soms ook heel weinig inkomsten naar een vast salaris elke maand.

Ik heb dus:

een leesbril besteld. Om de kleine lettertjes op het beeldscherm beter te kunnen zien.

Iets “stylish verantwoorder” model waar ik ook vreemden onder ogen mee durf te komen.

Nieuwe kleding gekocht. Niet dat ik straks voor miljoenen tv kijkers moet presenteren of lintjes moet knippen, maar in wat nieuwe kleding voel ik me toch wel prettiger.

In de categorie “gewoon een klein beetje netjes maar niet te” en vooral wat mij betreft lekker zittend. Zo’n hele dag met te strakke broek in mijn middel, dat red ik niet meer.

Stapel nieuwe kleding

En toen kwam de Fleurop bezorger met een welkomstboeketje aan de deur. Wat een mooie bloemen! Ik denk dat ze echt blij met me zijn 🙂

Share on
Previous Post Next Post

Lees ook