Follow:

Vierendelen. Of meer.

“Is er vandaag dan niemand thuis?”, vraagt de zieke dochter met een zielig stemmetje. Sorry schat, vandaag en morgen niemand. Woensdag is papa er. “Wanneer komen jullie me van de NSO halen”, wil haar broertje weten. Omdat ik vanochtend later ben begonnen in verband met dat huisartsenbezoekje van dochter en papa een teambuilding-dag op zijn werk heeft wordt het waarschijnlijk erg laat. We spreken af dat hij alleen naar huis mag fietsen zodra ik zeker weet dat de oudste thuis is om hem op te vangen.

Ik was dus laat thuis, en dat in combinatie met flink benauwd warm weer én een man die ergens op een terras in de zon nog wat zat te pimpelen teambuilden, maakte dat de laatste zin om te koken spontaan verdween. Het werden alwéér broodjes uit de oven met wat diepvriesvlees met wat fruit en een vitaminepil toe. Toen alles weer was opgeruimd ging de telefoon. “Ik spreek je zo weinig tegenwoordig”, verzucht mijn moeder… Terwijl ze haar verhaal doet druipt de jongste alvast zelf af naar bed, met de mededeling dat ik dan stráks maar een verhaaltje moet komen vertellen…

Het is leuk hoor, werken buiten de deur, ben echt wel weer lekker op dreef als ik daar zit. Maar daarbuiten heb ik voortdurend het idee dat ik overal steken laat vallen en niet toe kom aan het gewone leven. Wanneer moet ik in vrédesnaam al die wassen draaien en drogen, kleine boodschapjes doen en er voor kinderen en ouders zijn. Laat staan dat ik tijd heb voor de rest van het huishouden en het sociale leven. De man zie ik gelukkig ‘s avonds in bed nog.

“Wanneer kun je een extra dag gaan werken?”, verzoekt de werkgever met enige nadruk in een mailtje. Ik wacht even tot ik weet hoe ik mezelf moeiteloos in vieren kan delen. Of meer.

Share on
Previous Post Next Post

Lees ook