Follow:

Werkweken en loslaten

Vijf uur, de wekker gaat. Ik breng oudste zoon zo naar het schoolplein waar straks de bus naar de boot vertrekt voor een werkweek naar Londen. Het is géén vakantie, het is een werkweek. Zo is hem op het hart gedrukt, dus ook verplichte uitjes waar hij zelf wellicht niet voor gekozen zou hebben. Onder het motto “verwacht niet teveel dan valt het altijd mee” beloofden ze toch min of meer dat veel kinderen deze week als het hoogtepunt van hun middelbare schooltijd zien, achteraf.

Ik weet mijn eigen werkweek nog. In tegenstelling tot de groepen 5 vwo in de jaren vóór ons, gingen wij niet naar de Ardennen: met dank aan een groepje te wilde jongens in de klas boven ons zaten ze daar niet meer zo op onze school te wachten. Of althans, zo ging het verhaal in de wandelgangen. Of misschien was er iets misgegaan op de afdeling financiën, want wij mochten naar Giethoorn. Op de fiets, vanuit Utrecht….  Géén Berlijn, Londen, Rome of Tokyo of weet ik het waar de kids tegenwoordig allemaal heen mogen. Het klompenmuseum kreeg ik, in plaats van Tate Modern of het National History museum. (Ik was zo’n leerlinge waar het wel aan besteed zou zijn geweest!) Geen sushi maar zelf brood bakken op een vuurtje. Geen vreemde taal hoeven spreken (gelukkig, want dat leek me eng) en we werden ook al niet in kleine groepjes losgelaten geloof ik.

Ik herinner me niet heel veel, maar wel die fietstocht. Dat ging boven verwachting van iedereen en ook mezelf hartstikke goed, we kwamen als eerste aan en ik was niet eens moe. Ik weet ook nog een kanotocht waarbij we zo de weg zijn kwijtgeraakt dat we in een weiland uitkwamen, de kano’s vastgelopen op de grond van het droogvallende watertje. Ook weet ik nog de “bonte avond”, omdat we toen van school uit met de hele klas niet alleen cola en fanta maar ook bier (half kratje voor 25 man) mochten drinken. Andere tijden, dus.

Zoon gaat naar Londen. Met de boot, en ze verblijven in kleine groepjes bij een gastgezin. Moeten zorgen dat ze zelf met metrokaart en alles op tijd op de juiste plek verschijnen voor het programma van school. Op zich is dat al superspannend voor moeders. Helaas heb ik van verschillende kanten ook wat minder leuke ervaringen gehoord van kinderen die niet genoeg eten kregen in het gastgezin, hele kleine nare kamertjes hadden. Het is uitdrukkelijk niet de bedoeling dat ze na het avondeten op stap gaan alleen, ze moeten bij het gastgezin blijven. En als dat dan tegenvalt… Er moet ook heel veel in de bus worden gezeten, waar zoon niet zo van houdt. Aan de andere kant is zoon een sociale jongen en als er maar een paar leuke leeftijdsgenoten bij zijn vermaakt hij zich al snel. En in een stad als Londen is er ook met een Nederlandse pinpas vast wel een lekkere vette en gesuikerde puberhap te koop. Ik hoop écht dat hij het gewoon leuk gaat hebben.

Loslaten, ik vind het wel een dingetje hoor! Maar meeleven mag, toch?

We hebben samen zijn tas gepakt, ik hoop dat, warhoofd als hij is, ook alles weer mee naar huis komt. Als heuse niet-plannende puber ging het gisteravond al bijna “mis”: hij moest last-minute nog even aan de gang met het scheerapparaat. Halverwege de snor werd mijn hulp ingeroepen. “Mama! Help! Hij doet het niet meer, het scheerapparaat. Nu moet ik met deze H.itler snor naar Londen!” giechelde hij enigszins zenuwachtig. Zag er inderdaad niet uit.  Gelukkig bleek het apparaat oplaadbaar en had ik(!) het snoer al snel gevonden.

En nu hebben we dus een hele week maar twee kinderen thuis. Ook wel eens bijzonder en vaak reden om weer eens iets anders dan anders te doen. En tussendoor kan ik altijd nog op mijn telefoon kijken naar de foto’s die ik van de planning van de werkweek heb gemaakt, wachtend op appjes met (puber kennende éénlettergreperig) nieuws uit Londen.

Share on
Previous Post Next Post

Lees ook