Werkweken en loslaten

Vijf uur, de wekker gaat. Ik breng oudste zoon zo naar het schoolplein waar straks de bus naar de boot vertrekt voor een werkweek naar Londen. Het is géén vakantie, het is een werkweek. Zo is hem op het hart gedrukt, dus ook verplichte uitjes waar hij zelf wellicht niet voor gekozen zou hebben. Onder het motto “verwacht niet teveel dan valt het altijd mee” beloofden ze toch min of meer dat veel kinderen deze week als het hoogtepunt van hun middelbare schooltijd zien, achteraf.

Ik weet mijn eigen werkweek nog. In tegenstelling tot de groepen 5 vwo in de jaren vóór ons, gingen wij niet naar de Ardennen: met dank aan een groepje te wilde jongens in de klas boven ons zaten ze daar niet meer zo op onze school te wachten. Of althans, zo ging het verhaal in de wandelgangen. Of misschien was er iets misgegaan op de afdeling financiën, want wij mochten naar Giethoorn. Op de fiets, vanuit Utrecht….  Géén Berlijn, Londen, Rome of Tokyo of weet ik het waar de kids tegenwoordig allemaal heen mogen. Helaas ook geen Tate Modern of National History museum maar het Klompenmuseum. Geen sushi maar zelf brood bakken op een vuurtje. Geen vreemde taal hoeven spreken – gelukkig, vond ik toen, want dat leek me eng –  en we werden ook al niet in kleine groepjes losgelaten geloof ik.

Ik herinner me niet heel veel, maar wel die fietstocht. Dat ging boven verwachting van iedereen en ook mezelf hartstikke goed, we kwamen als eerste aan en ik was niet eens moe. Ik weet ook nog een kanotocht waarbij we zo de weg zijn kwijtgeraakt dat we in een weiland uitkwamen, de kano’s vastgelopen op de grond van het droogvallende watertje. Ook weet ik nog de “bonte avond”, omdat we toen van school uit met de hele klas niet alleen Cola en Fanta maar ook bier (half kratje voor 25 man) mochten drinken. Andere tijden, dus.

Zoon gaat naar Londen. Met de boot, en ze verblijven in kleine groepjes bij een gastgezin. Moeten zorgen dat ze zelf met metrokaart en alles op tijd op de juiste plek verschijnen voor het programma van school. Op zich is dat al superspannend voor moeders. Helaas heb ik van verschillende kanten ook wat minder leuke ervaringen gehoord van kinderen die niet genoeg eten kregen in het gastgezin, hele kleine nare kamertjes hadden. Het is uitdrukkelijk niet de bedoeling dat ze na het avondeten op stap gaan alleen, ze moeten bij het gastgezin blijven. En als dat dan tegenvalt… Er moet ook heel veel in de bus worden gezeten, waar zoon niet zo van houdt. Aan de andere kant is zoon een sociale jongen en als er maar een paar leuke leeftijdsgenoten bij zijn vermaakt hij zich al snel. En in een stad als Londen is er ook met een Nederlandse pinpas vast wel een lekkere vette en gesuikerde puberhap te koop. Ik hoop écht dat hij het gewoon leuk gaat hebben.

Loslaten, ik vind het wel een dingetje hoor! Maar meeleven mag, toch?

We hebben samen zijn tas gepakt, ik hoop dat, warhoofd als hij is, ook alles weer mee naar huis komt. Als heuse niet-plannende puber ging het gisteravond al bijna “mis”: hij moest last-minute nog even aan de gang met het scheerapparaat. Halverwege de snor werd mijn hulp ingeroepen. “Mama! Help! Hij doet het niet meer, het scheerapparaat. Nu moet ik met deze H.itler snor naar Londen!” giechelde hij enigszins zenuwachtig. Zag er inderdaad niet uit.  Gelukkig bleek het apparaat oplaadbaar en had ik als reddende engel toch maar weer mooi een snoer gevonden.

En nu hebben we dus een hele week maar twee kinderen thuis. Ook wel eens bijzonder en vaak reden om weer eens iets anders dan anders te doen. En tussendoor kan ik altijd nog op mijn telefoon kijken naar de foto’s die ik van de planning van de werkweek heb gemaakt, wachtend op appjes met (zoon kennende éénlettergreperig) nieuws uit Londen.

12 reacties
  1. Anne zegt

    Sterkte! En geniet er ook van! 🙂

  2. Naomi zegt

    Giethoorn. Tja, het Venetië van Nederland, toch? Maar wel een beetje jammer. Wat betreft de gastgezinnen ken ik de horrorverhalen ook, maar ik ken óók verhalen van klasgenoten die in een enorme villa verbleven en beschikking hadden over een privézwembad. Zo kan het dus ook. Ik kan me voorstellen dat je hoop dat de tijd vliegt en dat je hem snel weer op mag pikken (met al zijn spullen;)).

  3. Marlou zegt

    Hoi Saralien,

    Dat zijn spannende tijden!
    Die herinner ik me nog heel goed, toen mijn dochter op werkweek ging.
    Ze kwam zonder jack weer thuis! Maar ze had het heel tof gehad.

    Ik zou het zo weer willen doen.
    Lekker keten en kussengevechten…

    Groetjes van Marlou

    .

  4. Nienke zegt

    Man wat spannend! Ik moet er niet aan denken… (ze zijn hier voorlopig nog niet zo ver, gelukkig!).
    Ik hoop dat hij je goed op de hoogte houdt, met alleen maar positief nieuws. Ik ben benieuwd!!

  5. klaproos zegt

    heerlijk is dat toch, je komt er als een rijker mens van terug en als j e leuke mensen ontmoet nog leuke vrienden ook,
    veel plezier hoor 🙂

  6. Villasappho zegt

    Ik had het na het kamp in groep 8 geleerd. En ben niet meer meegegaan.

  7. Ada zegt

    Sterkte! Ik woon in Canterbury, en het is hier ook duidelijk de tijd voor werkweken. Werd onlangs nog aangesproken door een groepje Franstalige jongelui die een opdracht moesten uitvoeren.

    1. Saralien zegt

      O wat leuk, Canterbury, daar komt hij ook langs. Zwaaien he! 🙂

  8. Bertie zegt

    Ik hoop dat hij het net zo fijn heeft als ik het ruim v8jft8g jaar geleden had. In Havo 5, naar Parijs

  9. Sandra zegt

    Hij zal het geweldig naar zijn zin hebben, echt waar! Maar voor het moederhart zijn dit spannende tijden, sterkte!

  10. Rietepietz zegt

    Over het algemeen komen zo oververmoeid en zonder stem terug…. , nee hoor ik wil je niet ongerust maken. 😉

  11. Mrs. T. zegt

    Het wordt vast keigaaf.
    En tja, loslaten, tell me about it!

Geef een antwoord

Je emailadres wordt niet getoond op de site

Dank je wel!