Follow:

Wie heeft hier nu last van de puberteit?

De echtgenoot en vader was een weekendje de hort op. Meestal, als er één of meer een feestje buiten de deur hebben, gaan we het met de achterblijvers ook altijd extra gezellig maken. Lekker makkelijk eten, bijvoorbeeld. Een film kijken. Iets leuks doen.

Het probleem dit keer was dat we al de hele week herfstvakantie hadden. Dus véél gamen, véél voor de tv hangen, véél ongezond snel makkelijk eten. Iets leuks doen met pubers is een hoofdstuk apart, dus het bleef vooral bij luieren en schermen. En hoe leuk de pubers dat ook vinden, ik word daar op een bepaald moment een beetje ongeduldig van en dan wil ik actie.

Eerlijk gezegd wil ik dan vooral dat zij die actie gaan ondernemen, zodat ik zelf met een boekje op de bank kan. Als zij namelijk gaan hangen en niets doen, dan vind ik mezelf een slechte moeder. Ze moeten toch leren, zich ontwikkelen, hun grenzen verleggen? En ben ik dan niet degene, zeker nu als alleenstaande ouder dit weekend, die ze op hun verantwoordelijkheden moet wijzen en streng moet zijn? Dus vraag ik me af hoe ik ze zover krijg dat ze gaan sporten, liefst buiten, lekker sociaal bezig zijn. Vrijwilligerswerk in het bejaardenhuis gaan doen of desnoods vakken gaan  vullen voor 2 euro per uur of huiswerk maken. We hebben ook al geen hond om uit te laten. “He, jongens, ga de bladeren in de tuin in de kliko stoppen!”, probeerde ik enthousiast. Maar de jongste rende hard weg en de oudste had een plots opkomend, zeer tijdelijk gehoorprobleem.

Wie heeft er nu last van de puberteit?

Helaas heb ik slechts twee pubers en ook nog een schoolkind. Dus hoe lekker rustig voor mij het had kúnnen zijn als a. ik me er bij neer had gelegd (met een boekje) en b. iedereen in zijn eigen hol was blijven zitten… het ging niet door. Ik heb nog een 9-jarige. Eentje die wél heel veel uitdaging nodig heeft maar zelf eigenlijk nergens toe komt. Mij (dus) voortdurend claimt. Hij wacht af tot ik iets voor hem of voor ons verzin, of anders legt hij me gewoon nóg een keer uit hoe het heelal in elkaar zit of vertelt grapjes die vooral 9-jarigen heel leuk vinden.

Zie je? Mijn lontje was wat kort, dit weekend. Een paar vriendjes in de buurt erbij, nog een clubje waar ze lekker fysiek moe kunnen worden en nog wat sociale contacten opdoen, desnoods een vader op de bank om ze even alleen bij achter te laten… ik heb het gemist. Net als de man die, als de kinderen naar bed zijn, gezellig samen met mij naar Netflixx kijkt en me mee naar zijn bed neemt. Eerlijk is eerlijk. Ik heb hem ook gemist.

Uiteindelijk heb ik op zondag ook de jongste naar zijn eigen kamer weten te jagen door te dreigen dat ik hem zou leren veters strikken. Dat schijnt heel moeilijk en naar te zijn, maar, zo dacht ik, best handig nu zijn voeten bijna uit de klittenbandmaatjes zijn gegroeid. Ook de 9-jarige blijken geen zin te hebben verder vooruit te kijken dan hun voetjes lang zijn. Maar hij was weg, en ik had dus een uurtje voor mezelf om te gaan zitten sippen op de bank (“wat ben ik een slechte moeder”).

En toen ben ik zelf die bladeren maar gaan opruimen. Lekker hoor, even buiten bezig zijn, mijn gedachten verzetten…

Terug in huis kwam jongste blij op me afrennen en hebben we speurtochten voor elkaar gemaakt. Ik heb een heuse avondmaaltijd gekookt en dochter kwam heel gezellig samen met me onder een dekentje tv kijken en vertelde dat ze me de liefste moeder van de wereld vond.

Share on
Previous Post Next Post

You may also like