Follow:

Een beetje terug in de tijd met het Zuiderzeemuseum

Zuiderzeemuseum

Jongste had een studiedag van school: een ideale gelegenheid dus om een dagje weg te gaan. Bij veel kindvriendelijke uitjes kun je normaal in de vakantie en de weekenden over de kinderkopjes heen lopen, maar op zo’n studiedag is het dan heerlijk rustig. Zo ook vandaag in het Zuiderzeemuseum.

Zuiderzeemuseum

Zowel ik als de jongste zoon bezochten het voor het eerst. Zoon vond vorig jaar het Openluchtmuseum in Arnhem zo leuk, dit zou volgens mij dus ook wel een succes worden. Ook in het Zuiderzeemuseum staat het namelijk vol met kleine ouderwetse huisjes, die je zowel van buiten als van binnen kunt bekijken. Woonhuizen, maar ook de bakker, de touwslagerij, de zeilmakerij…

Zoon vond het op zich wel leuk, maar of ik wat hém betreft het hele stuk naar Noord Holland had moeten rijden, ik weet het niet. Een ander museum was denk ik net zo leuk geweest.

“Kijk zoon, met dat bootje werden de appels vervoerd. Van de boomgaard naar …”

“Mam, weet je hoe het op aarde zou zijn als de maan er niet zou zijn?”

Het werd een bijzondere belevenis, de sfeer opsnuiven van een dorpje van rond 1900 terwijl mijn persoonlijke gids het vooral had over zwarte gaten, de omtrek van Mercurius en wat zou er gebeuren als hij in een tijdmachine 100 jaar vóóruit zou gaan.

Toch was het uitje wat zoon betreft geslaagd. Ik zelf voelde me even helemaal in de schoenen van mijn grootouders en hun ouders stappen. Ik ken de verhalen, heb wat oude foto’s gezien. Dat ging allemaal nét weer wat meer leven. Ik ben erg blij dat ik iets later geboren ben, dat wel. Ik zou gek worden in een huisje van drie vierkante meter met 9 kinderen en de rest van het dorp die me de hele dag in de gaten houdt, het gebrek aan vrijheid, armoede, weinig kans op onderwijs. Maar op deze rustige, mooi zonnige herfstdag, met al die bloeiende bloemen in de lieflijk aangelegde tuintjes zag ik er toch wel even de charme van in.

Eigenlijk was het wel erg rustig. We hadden nog geluk dat er een school was die een spannend uitje gepland had: er liepen “straatschoffies” (de kinderen van de school) die uit alle macht moesten proberen de “veldwachters” en “directrice van het weeshuis” te ontwijken, die ook in de smalle straatjes rondliepen. Een vriendelijke vrouw die in het complot zat praatte zoon even bij.

Veldwachter en directrice van het weeshuis, anno 1900, eh…

Zoon, normaal gesproken niet echt op zijn achterhoofd gevallen, maar met levendige fantasie: “Mama, is ze écht uit 1893?

Nee zoon, ze is wel oud en chagrijnig, maar straks trekt ze gewoon haar spijkerbroek weer aan en gaat ze met de auto naar huis. Dacht je ze de mensen uit de 19e eeuw zó lang konden conserveren?

Nee, dat dacht hij niet. Hij liep er voor de zekerheid toch maar een stukje omheen. Erg vrolijk keek ze namelijk niet. En ik ben bang dat dat niet eens gespeeld was.

Veldwachter

Nee, dan de veldwachters. We waren net binnen of ik zag hem lopen: de reïncarnatie van mijn overgrootvader, de vader van mijn oma. De heren in kwestie vonden het geen probleem even te poseren.

Veldwachter

Mijn overgrootvader en veldwachter Wilhelmus van den Heuvel

Veldwachters Zuiderzweemuseum

Veldwachters Zuiderzeemuseum

 

 

Kruidenier

Uit de etalage van de kruidenier. Zelfs mijn moeder had het nog altijd over Sunlight (uitgesproken als “sunligt”) zeep. Werd goed mee gewassen, vroeger. (Ik denk: lang leve mijn wasmachine en droger…)

Oude apotheek met gaper

 

De apotheek! De buitenkant én de binnenkant de moeite waard om te bekijken.

Ik heb wel een soort fascinatie voor apothekers uit voorgaande eeuwen. Met de middelen die ze hadden mensen genezen van hun kwalen, beetje in een achterkamertje rommelen met reageerbuisjes, dikke vijzels en allerlei stoffen. (Zelf geplukte bloemetjes, een lading opium, zware metalen en vermalen neushoornhorens?! Dat beeld heb ik er althans bij) Enige kennis was er natuurlijk al wel, maar er zijn natuurlijk ook voor veel geld poedertjes en pillen verkocht in de hoop op het placebo effect. Die prachtige glas-in-lood ramen en tegelvloeren moesten érgens van betaald. Om het maar niet over de gaper op de voorkant van de zaak te hebben.

In de schoolbankjes

Zoon mocht, ondanks studiedag tóch even in het schooltje kijken en in de bankjes zitten. Hij deed keurig zijn armen over elkaar en wachtte tot ik hem een vraag stelde. En ja, als je dan uit je rol valt en een foto wilt maken doet hij natuurlijk ook weer zoals alle jeugd in 2018. Capuchon op en wegduiken maar.

Ik heb vandaag zelf ook weer wat geleerd. Er hing een landkaart van Nederland in 1000 voor Chr. Even los van alles wat er bij en er af is gegaan aan land en water, zag ik dat die zee tussen wat nu Nederland en Engeland is de Germaanse Zee heette? Dat wist ik dus niet. Kan de kaart in het Nederlands niet vinden, maar het zag er ongeveer zo uit. Tja, die Romeinen. Ze kwamen nét tot aan de plek waar wij nu wonen. Dat wist zoon dan weer wel.

Bron: Wikipedia

Kerkhof

Dit is niet een voorbeeld van een hele mooie, maar het ging om het idee natuurlijk. Ik vind échte kerkhoven, oude graven op een mooie plek in de natuur, altijd wel heel mooi.

Jullie wel eens in het Zuiderzeemuseum geweest? Wat vond je er van?

 

Share on
Previous Post Next Post

You may also like